Καταστολή

”αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός μας, είναι του Ομήρου”
η καλύτερη φράση που άκουσα για αυτόν τον τόπο…

 

”Εκφυλισμός, προσαρμογή κι όλα τα συναφή…”
Σα να’χει βγάλει γλώσσα εδώ ετούτο το συνάφι!
Τούς λείπουνε η όσφρηση, η όραση κι η αφή,
μα δεν τό παραδέχονται πως είν’οι ίδιοι τάφοι!

Και παν -χωρίς θωράκιση αντιπλημμυρική-
να βγάλουν άσο και βαλέ ξανά απ’το μανίκι,
μα αυτή η παρωδία τους -παλιά αποδοτική-
στο χρονοντούλαπο βαθιά της Ιστορίας ανήκει.

Για να μη φύγει το κοινό χοροπηδάν, ενώ
παράλληλα ανάβουνε τσιγάρο τελειωμένο.
Συνωστισμός από Καγιέν, Τογιότα και Ρενώ
στο πάρκινγκ· μόνο εγώ ο χαζός στη θέση παραμένω.

Κι εκεί, στα εκδοτήρια, τεράστια ουρά
ζητάει πίσω τα λεφτά και απειλεί με ούρα!
Τα ονόματα του Όσιρι, του Άνουβι, του Ρα
δε θα ελαττώσουν την πλατιά του αίματος λιγούρα.

Απομακρύνεται ο λαός στη θέα του αιχμηρού
στρατού αποκατάστασης της θέσης τ’Άγιου Μύρου
που τραγουδά, καθώς χτυπά στη ρίζα του μηρού:
”Ο κόσμος δεν είναι δικός μας, είναι του Ομήρου…”
2/3/2012

Υπνο-Βάτες

Στη Nastasia Filippοvna

 

Σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας
ο αέρας σου κατάντησε γλυφός!
Η απλή προσαρμογή δεν μάς αρκεί· ας
προσευχηθούμε σαν καλοί πελάτες
να έρθει πάλι άκτιστο το φως.

Η μάγισσα γητείες εξυφαίνει
να διώξει τα παιδιά της γειτονιάς.
Μαζί θα εκδιωχθούν και όλοι οι ξένοι,
που τώρα θα στοιβάζονται σε τράτες
φτιαγμένες από ξύλο της κρανιάς.

Κι η όψη σου στο φως του αποσπερίτη
κατάντησε πολύ τρομακτική,
σα ν’άλλαξες του ποταμού την κοίτη
και τρέχουμε ωσάν βρεγμένες γάτες
για έξοδο απ’αυτή τη φυλακή.

Μα όταν η ροή του κόσμου αλλάξει
(Τό λέω σαν ελπίδα ή απειλή;)
θα γίνουν ένα ο λόγος με την πράξη!
-Δε θα’χουν τα ενδύματά μας βάτες
να δείχνουμε δυο πόντους πιο ψηλοί-
20/12/2011

Τα μάρμαρα της Φιλοσοφικής

Είπα σήμερα, παγκόσμια ημέρα ποίησης, να μην βάλω κάποιο ποίημα ποιητικής, αλλά ένα ξεκάθαρα πολιτικό και πανεπιστημιακό, αφού οι άλλοι τά αφήσαν στην άκρη!

 ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ

Τα μάρμαρα τά σπάσανε ξανά οι κουκουλοφόροι
και τά εξφενδόνισαν στα ΜΑΤ κοντά στο a.b.c.
Για την αποκατάσταση δεν επαρκούν οι πόροι!
Σε συναυλιά ενίσχυσης κράζει ο Τσαλίκης : ”Σε!”

Τα φράγκα για να μαζευτούν πολλοί σπουδαίοι αρτίστες
στο φουαγιέ εμφανίζονται (πολύ δημοφιλείς!)
Δυο-τρεις επιστρατεύτηκαν από τις ντόπιες πίστες
και άλλοι απ’την πρωτεύουσα, απ’την οδό Φυλής.

Και όπως ήταν φυσικό αυτό το σούπερ πάρτυ
ταχέως διαστάσεις έλαβε προσπάθειας εθνικής.
Ποιο όχι που’πε ο Μεταξάς; Ποια εικοσπέντε Μάρτη;
”Τα μάρμαρα! Τα μάρμαρα της Φιλοσοφικής!”

Μα λένε πως το πάρτυ μας θα’ρθουν και θα χαλάσουν
αυτοί οι φαιοκόκκινοι γνωστοί-άγνωστοι ξανά.
Στο κάστρο μας να εισβάλουνε ποτέ δε θα προφτάσουν:
Φουλάραν τα καζάνια μας κοκταίηλ ανανά!

Έτσι ήσυχα και ήρεμα κι απόψε θα βογγάμε,
σε ήχους αλλοτροίωσης, σαπίλας και ψευτιάς.
Και τα σκουπίδια στο παλιό πικ-απ θα τά πετάμε,
εκεί που είχαν ακουστεί τραγούδια της φωτιάς…

Και όταν ξημερώσει πια, κατενθουσιασμένοι
που πλάτη βάλαμε κι εμείς ο τόπος να σωθεί,
θα δούμε τη σημαία μας πιο’κει καρβουνιασμένη
και στο ντουβάρι να’χει μείνει μόνο το ”ΣΙ ΘΥ”…

Αυτή η νοοτροπία μας του ”μαμ, κακά και νάνι”
μού υπενθυμίζει πως η φθίνια τρώει τον παρά:
”Θαρρώ μια στάλα μωβ κακό στα μάρμαρα δεν κάνει!
Να μάς τά βάψεις σε τιρκουάζ και μαβί, μαρμαρά…”
16+17/1/2012

Μνηστήρες

Το παλαιότερο ποίημα που έχω εντάξει στο corpus μου. Ο Άζιζ Ντίρι είναι ένας τηλεπλασιέ, κοσμήματα του οποίου  διαφημίζονται σε μικρά κανάλια της Θεσσαλονίκης.

 
Κοσμήματα κοιτώ του Άζιζ Ντίρι
στο σχήμα της καρδιάς· με λόγια-μάγια,
θλιμμένη μου πριγκίπισσα,  Σοράγια,
ποιος σέ ζητά προσφέροντας ζαφείρι;

-Εγώ είμαι αυτός! Ήρθα απ’τη Βραζιλία…
-Απ’το σπουδαίο ποταμό Σηκουάνα…
-Ξεκίνησα απ’τη Νότια Ουαλία…
-Κεντάκυ!
-Οκλαχόμα!
-Αλαμπάμα!

Ατέλειωτοι του κάλλους σου μνηστήρες,
μα η καρδιά σου προ πολλού δοσμένη
-μακριά από επίδοξους σωτήρες-

σε κάποιον που για χρόνια περιμένει
την όψη σου στο φως του κομοδίνου,
τη νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου…
14/2/2010

Μπαλλάντα της Οδού Θερμοπυλών

Γράφτηκε την Καθαρά Δευτέρα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου, στην οδό Θερμοπυλών, μετά την παρακολούθηση της ταινίας “Ταξίδι στα Κύθηρα”.  Η επωδός είναι στίχος από παλαιότερο ποίημά μου.

Στη Μ.Λ. 

Στα ακρογιάλια τα απόμερα της Ίμβρου
και σ’άλλα μέρη που δεν πάτησε ο καιρός
τα σάουντρακ τρεις φορές ακούς της Καραΐνδρου,
κι ας είναι ο κόσμος μας τριγύρω σου λερός.
Ο δρόμος πάντοτε καμμένος και ξερός,
στα σχέδιά σου αντιξόρκια να υφαίνει.
Μα εσύ γνωρίζεις πως, αν κι είσαι καρπερός,
ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει.

Και συνεχίζεις τον ατέρμονο αγώνα,
με τη σημαία σας πια να’ναι κουρελού.
Τήν κουτσουλάει άτεγκτα μια χελιδόνα
κι όσοι τήν κράταγαν πια κράζουνε: ”Salut!”
Μα η αλήθεια απ’το στόμα του τρελού
που αγκάθια αντί ροδοπετάλων τώρα ραίνει
σ’όσους κατάντησαν κομμάτια ενός φελλού:
”Ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει!”

Ποιος να στό’πει, ηλίθιε, φτωχέ μου Ελπήνωρ,
πως η ζωή τον άνθρωπο δεν προσπερνά;
-Κάποιες φορές κι εγώ να τό ξεχάσω τείνω-
Ρώτα όποιον θέλεις: τα λαγκάδια, τα βουνά…
Ρώτα τον άνεμο που αχόρταγα πεινά
κι απ’τις μικρές ρωγμές στα σπίτια άγριος μπαίνει
για να τραβήξει τις ψυχές στα σκοτεινά.
-Ο χρόνος, πάντα, στους σπουδαίους αντιβαίνει…-

Πρίγκηψ, να μη ρωτάς ποιος δαίμων μ’απονιά
τραχιά πορεία προς το θάνατο λιαίνει,
μα γελαστός να μουρμουράς σε μια γωνιά:
”Ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει.”
27/2/2012

Το πείραμα

 

Ενώσαμε σε πείραμα πολυάριθμους ανθρώπους.
Άλλοι από’κει άλλοι από’δω τη σκούφια τους κρατούν.
Από αυτούς τρεις ξέφυγαν και πήγαν σ’άλλους τόπους
και μόνοι τους στη γέφυρα τη νύχτα περπατούν…

Ένα κορίτσι που’μεινε μάς ρώτησε μια μέρα
αν τα γυαλιά επιλέγουμε για έξω ή τους φακούς.
Απάντηση δεν έλαβε, μα μόνο: ”Κάνε πέρα,
κορίτσι κακορίζικο, κι εμάς να μάς ακούς!”

Επέρασε πολύς καιρός κι οι πάντες συνηθίσαν·
αλεύρι πίνουν το πρωί σε πιάτο με νερό.
Απλά ξεχάσαν το γιατί την πόρτα μας χτυπήσαν
κι αρκούνται στο γενναιόδωρο, γλυκό μας μπιμπερό…

Εκείνη που αυθαδίασε υπόδειγμα γυναίκας:
από νωρίς σηκώνεται να φτιάξει το φα’ί’,
ανάσκελα ξαπλώνεται στο άκουσμα της Μέκκας
και πίσω τρέχει γρήγορα το πιάτο μην καεί!

Έτσι κυλάει η ζωή στην όμορφή μας νήσο·
αντίσταση δεν έχουμε, μα ούτε κι απεργό.
Άλλωστε εκούσια δεσμά πώς γίνεται να λύσω;
Κλαφτείτε, Χάξλευ κι Όργουελ, σάς νίκησα εγώ!
23/12/2011

Ρωτήστε το Σοφό

Όταν ρώτησαν τον Παναγιώτη Φασούλα γιατί δεν παίζει πολύ στον ΠΑΟΚ απάντησε ειρωνικά: ”Ρωτήστε το Σοφό”, εννοώντας τον προπονητή του, Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Words, words, words…

Ο Ρόζενγκρατς κι ο Γκίλντερστερν σκοτώθηκαν! Ωιμένα!
Οι ελπίδες για το μέλλον μου συνδέθηκαν μ’αυτούς!
Για χρόνια ελπίζω δουλικά προς τον καλό ποιμένα,
μ’απόψε, στα παλάτια μου, η νύχτα φτύνει αστούς!

Βαστούνε δάδες και κλαδιά, σφυριά μα και δρεπάνια
και κράζουν: ”Πύλες άρατε! Μιλάει ο λαός!”
Σαν κωμωδία τραγική που ξέφυγε απ’την Πάνια…
(Τούς λείπει πολιορκητικός, αδέσμευτος κριός)

Κριός: Τα αισθηματικά τη μέρα σας ταράζουν,
προσέξτε ιδιαίτερα το οικονομικό,
γυρίστε τ’άλλο μάγουλο ενόσω σάς χλευάζουν,
μην πείτε: ”Όχι, ευχαριστώ!” σε Δείπνο Μυστικό!

Ω,λόγια,λόγια! Ως εδώ! Κουμάντο τα βιβλία
θα κάνουν στην ξερή μας γη; Δεν έχει βασιλιά;
-Ο ηγεμών στον ταρσανά με τζιν βαπτίζει πλοία
και τριγυρνά στα καπηλεία με μια μπυροκοιλιά…

…Ο βασιλιάς σηκώθηκε! Η τρέλα σταματάει!
Τρεχάτε δούλοι! Ανάψετε ταχύτατα το φως!
Ποσώς μην ενδιαφέρεστε η χώρα μας πού πάει!
Γιατί δεν παίζει στο παρκέ; Θα ξέρει ο Σοφός…
16/7/2011