Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2012

Χαιρετισμός

-Καλησπέρα σας! Νομίζω έχει ήδη ξεκινήσει
η Επανάσταση, γι’αυτό και δε θ’ακούσετε πολλά
που να μη γνωρίζετε ήδη απ’τα τόσα άγρια μίση
και την άκαρδη μανία που βιτρίνες ξεκολλά.

Είν’αλήθεια πως ο χώρος ο δικός σας κι ο δικός μας
παρουσιάζουν ορισμένες βασικές διαφορές.
Πχ: η επιλογή του χρόνου Επανάστασης, εντός μας
ανεξέλεγκτες αφήνει τάσεις και διαρροές.

Κι έπειτα είναι και η πάλη και ο τρόπος εκφοράς της,
πώς θα τήν προπαγανδίσεις, με ποια μέτρα και σταθμά.
Κινδυνεύεις να θεωρείσαι ποταπός εικονοκλάστης
ή μια γραφική φιγούρα που στρατιώτες αριθμά…

Όμως τούτη δω η μέρα (ποιητική ομολογουμένως)
θ’αναδείξει τα σημεία που μάς δένουν σαν κλωστή.
Για να μην πάω για μαλλί και καταλήξω κουρεμένος
θα δηλώσω ότι υπερβαίνουν τους εχθρούς μας. Ως προς τι;

Μα, βεβαίως, ως προς το δίκιο που σε μάς για πάντα ανήκει
και αυτό είναι που μάς βγάζει ηθικούς θριαμβευτές!
(Τώρα αν ήτανε κουμάντο στη ζωή να κάνει ο Μίκυ
θα’χαμε και καμιά νίκη… Όχι, Άρη μου, δε φταις!)

Μα τι βλέπω; Έχει τελειώσει μόλις το πεντάλεπτό μου
και γι’αυτό ολοκληρώνω τις ελπίδες μου εδώ.
Όταν βγάλετε στο μέλλον πρακτικά, σε κάποιου τόμου
την ακρούλα να θυμάστε πως εμίλησα κι εγώ…
21/3/2012

Advertisements

Read Full Post »

(Έντονα διακειμενικό ποίημα. Για τον έρωτα του Ρεφορμιστή προς Ριζοσπάστρια. Ευχαριστώ τον Ιωάννη Αβραμίδη για τον υπολογισμό της ημερομηνίας.)
Ύστερα θυμόταν ένα χορό μεταμφιεσμένων…

 

 

»Ο Λεβ Νταβίνοβιτς Μπρόνσταϊν στο Μέξικο εχάθη!
Τόν πέτυχε απάνθρωπο του Στάλιν κατακάθι!»

Μ’αυτά τα λόγια έφυγες και μ’άφησες στο σκότος,
σε έναν Μάρτη βροχερό εμέ να σβήνω πρώτος,

να ρέπω προς την παρακμή (το ένα μου το χέρι
πώς τρεμουλιάζει απ’τ’άγχος μου και ρίχνει τ’αγιοκέρι!)

Τα όνειρα που είχαμε αστράφτανε στο νέον,
σαν χίλιες ολοφώτιστες οροσειρές ανθέων,

μα -άτιμη- τά πρόδωσες· και του ματιού μου η κόρη
από το δάκρυ θόλωσε και μοιάζει πια βαπόρι

που πνίγεται στα ανοιχτά γυρεύοντας σωσίβιο,
ενώ τού αρνείται βοήθεια ελικοειδές αμφίβιο.

Για πες μου τι ζωή θα ζω που τώρα έχεις φύγει;
Θα μέ ξυπνούν χαράματα του πυρετου μου ρίγη,

θα μοιάζω άσπρος σκελετός από τη γη βγαλμένος
ή πρώην ανθυποπλοίαρχος που τού’λειπε το μένος.

Τα χείλη σου τα κόκκινα, τα γαλανά σου μάτια,
που προσελκύσαν προς τη γη της Ανδρομέδας ΑΤΙΑ

στο μέλλον θα τά στερηθώ, σαν τις πικρές ευχές σου:
»Θα έρθει η Επανάσταση, κι αν δεν τή θέλεις χέσου!»

Δε θα κοιτάζουμε μαζί τον αισθησιογράφο
-το σώμα τρέμει μοναχά στη σκέψη που στό γράφω-

και στο gala το βραδυνό δε θα μέ συνοδέψεις,
παρά βαθιά θα βυθιστώ στην άβυσσο της σκέψης.

Απόψε δε θα ψάλλουμε εκεί τις κούφιες νότες,
μα ούτε ντυμένοι άνανδροι λιποβαρείς ιππότες

θα ορμήσουμε στου αστικού χορού μεταμφιεσμένων
την πίστα ασταμάτητοι, εχθροί των κουρασμένων.

Μονάχος θα’μαι και σ’αυτό το ντάνσιγκ και θα λέω
-ντυμένος ιπποπόταμος- τραγούδι κραυγαλέο:

»Ω φίλοι, η Επανάσταση δε θα’ρθει στον καιρό μας,
μα ούτε καν στα σήριαλ που γράφει ο Χάρης Ρώμας!»
14+28/11/2011

Read Full Post »

Ο Μουλάς ή ορθότερα Μολλάς είναι θρησκευτικός (μουσουλμανικός) τίτλος.
Απονέμεται από τους Άραβες και Τούρκους στους σεΐχηδες, νομοδιδασκάλους
και γενικότερα σε κάθε «πεπαιδευμένο» ασχολούμενο με τη μελέτη
των ιερών βιβλίων και που εντρυφεί σε έργα της μουσουλμανικής πίστεως.

 

Μια μέρα θ’αρχίσω καινούριο αγώνα
για όλους εκείνους που σβήνουν στο φως…
Κοράκι θα βάλω στον περιστερώνα,
μεταμφιεσμένο, σαν πράκτωρ κρυφός.

Εκεί θα διαστέλλει διαρκώς τις φτερούγες,
ενώ όλοι δίπλα του βλέπουν τι-βι,
αφού παραγγείλαν μια πίτσα μ’αντσούγιες.
Θα είν’η αλήθεια που λέει ακριβη!

»Και πώς τήν τιμάτε, κοράκι, την τέχνη;
Αξίζει η αλήθεια σας τόσα φλουριά;»
ρωτάει ξάφνου πότης που Τσάνταλη ζέχνει
καθώς μπεκροπίνει κοντά στη μουριά.

»Ακούστε, σπουδαίε οπαδέ της αλκοόλης:
την τέχνη τήν βλέπω σαν μία ρωγμή
που -μέσα σε μια κυριαρχία πανώλης-
εισάγει ελπίδα πως θα’ρθουν τριγμοί…

Τό ξέρεις κι εσύ, μα κι εγώ, το κοράκι
πως μάταια ειν’όλα! Οι κριτές μας πιο πριν
παρέλαβαν δώρα (ο Πιλάτος νεράκι)
και λήγει ο Όρθρος πριν φτάσει στο Αμήν.

Μα ελπίζω να γίνει ποτάμι η λεκάνη,
να πνίξει Πιλάτο και το νερουλά!»
(Πιο’κει, παραδίπλα το ασύρματο κλάνει:
»Δεν έχουν μ’αντσούγιες, κυρά του μουλά…» )
16/12/2011

 

Read Full Post »

 

Στο δέρμα μου βαθιά ο εκφυλισμός
από αιώνες έχει κατοικήσει.
Ιστορικός (λεγόταν) Υλισμός,
μα στωικά βαδίζει προς τη δύση…

Βαδίζει προς την ύστατη πυρά,
τη νεκρική, στο φέγγος της σελήνης.
»Κοσμήματα που έχεις αιχμηρά
για δώστα, το κορμί για ν’απαλύνεις!»

Το σώμα μου κουφάρι θα γενεί
και άθυρμα στα χέρια του Προκρούστη
που »Τους Ρεφορμιστές!» με προσμονή
στον Άδη να καλεί προχθές ηκούσθη.

Τριβόλια την ψυχή μου θα ρουφούν
-εκείνη που δεν έσκυψε κεφάλι-
και ύστερα ξανά τή συναρτούν,
τον ίδιο το σκοπό ν’αρχίσουν πάλι.

Κι εγώ θα αφεθώ χωρίς ντροπή
γι’αυτή τη φραξιονιστική μου πράξη:
»Δεν πρόστρεξα σε εντολή νωπή
και το ταμείο τό’χω αποφράξει!»

Αφήνομαι, λοιπόν, στα σιωπήρα,
ανοίγοντας το βάραθρο, απ’όπου
δαιμόνια τελώνια μοχθηρά
τη φύση κοροϊδεύουνε τ’ανθρώπου…
14+15+19+20/1/2012

Read Full Post »

Καταστολή

»αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός μας, είναι του Ομήρου»
η καλύτερη φράση που άκουσα για αυτόν τον τόπο…

 

»Εκφυλισμός, προσαρμογή κι όλα τα συναφή…»
Σα να’χει βγάλει γλώσσα εδώ ετούτο το συνάφι!
Τούς λείπουνε η όσφρηση, η όραση κι η αφή,
μα δεν τό παραδέχονται πως είν’οι ίδιοι τάφοι!

Και παν -χωρίς θωράκιση αντιπλημμυρική-
να βγάλουν άσο και βαλέ ξανά απ’το μανίκι,
μα αυτή η παρωδία τους -παλιά αποδοτική-
στο χρονοντούλαπο βαθιά της Ιστορίας ανήκει.

Για να μη φύγει το κοινό χοροπηδάν, ενώ
παράλληλα ανάβουνε τσιγάρο τελειωμένο.
Συνωστισμός από Καγιέν, Τογιότα και Ρενώ
στο πάρκινγκ· μόνο εγώ ο χαζός στη θέση παραμένω.

Κι εκεί, στα εκδοτήρια, τεράστια ουρά
ζητάει πίσω τα λεφτά και απειλεί με ούρα!
Τα ονόματα του Όσιρι, του Άνουβι, του Ρα
δε θα ελαττώσουν την πλατιά του αίματος λιγούρα.

Απομακρύνεται ο λαός στη θέα του αιχμηρού
στρατού αποκατάστασης της θέσης τ’Άγιου Μύρου
που τραγουδά, καθώς χτυπά στη ρίζα του μηρού:
»Ο κόσμος δεν είναι δικός μας, είναι του Ομήρου…»
2/3/2012

Read Full Post »