Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2012

Μια χιουμοριστική απάντηση στο Μανούσο Φάσση.

Το στυλ σου μού θυμίζει εαακίτισσα,
γι’ αυτό και τρομερά μέ συναρπάζει.
Περάσαν πέντε χρόνια που αποφοίτησα,
μα η CIA, η KGB, η Στάζι
κι εκείνη η εποχή βαθιά μου λείπουνε…
Πεθαiνω απ’ την έλλειψη ενζύμου!
Τίς ένιωθα τις μέρες μου να εκλείπουνε,
αλλά καμιά δεν πλάγιασε μαζί μου…

Τίς κοίταγα να ραίνουνε φυλλάδια
σε κεντρικές οδούς και λεωφόρους.
Γεμάτα σημειώσεις τα τετράδια,
δυο σκίτσα με γροθιά, και κάποιους όρους
που μ’ έκαναν να λιώνω μόνο στ’ άκουσμα,
ωσάν την ψύχα του ψωμιού τ’ αζύμου.
Προσέφερα του μέλλοντος προανάκρουσμα,
αλλά καμιά δεν πλάγιασε μαζί μου…

Απόψε θλιβερή θα κλείσω επέτειο
σ’ ανέχεια, ανομβρία κι ανεργία.
Μ’ αυτό το πάθος μέσα μου το αναίτιο
κι ασίγαστο δεν κάνει απεργία!
Τό ξέρω πως δεν είσαι εαακίτισσα,
μ’ αντέχω και τη χρήση γενοσήμου.
Σ’εμένα, που ένα πράγμα μόνο ζήτησα,
κάνε τη χάρη: Πλάγιασε μαζί μου!
26/3/2012

Read Full Post »

Παλαιότερο ποίημα, εξαιρετικά επίκαιρο όμως. 

Τον καιρό που λέγαμε όλοι παροιμίες νοσταλγώ
και, αμόλυντη η κόρη:  »Τι θημαίνει απελγώ;»
Ήταν η εποχή αθώα και παιχνίδι η μιλιά.
Τώρα πια η ζωή σωπαίνει και παγώνουν τα φιλιά!
Τούτο το μικρό κορίτσι σέ κοιτάζει· τι θα πεις;
Μόνο κλαις: μετέχει ήδη μες στον κόσμο της ντροπής!

»Όριό μου το φεγγάρι, μα κι αυτό είν’η αρχή.»
είπες κι έκλεισες την πόρτα στου φευγιού την εποχή.
Είσαι πλέον ιχνηλάτης και επίσημος φονιάς
όλων όσων στους κινδύνους φυγομάχησαν μεμιάς!
Κι αν σού πουν:  »Εσύ δεν ήσουν λιποτάκτης εννοιών;»
ν’ απαντήσεις πως εσβήσθη η εποχή παροιμιών!

Κι είμαι εγώ μια άλλη λέξη που η πτώση στο βυθό
μέ σημάδεψε κι ακόμα δεν μπορώ να σηκωθώ!..
Τόσοι φεύγουν, αγαπάνε, ξεγελάνε τη ζωή,
ξαναρχίζουν, τιτιβίζουν.  Συνεχίζει η ροή…
Τούς κοιτώ πώς παραγράφουν παροιμίες που αγαπούν
και ορκίζονται -στο φως τους!- πια να κυριολεκτούν…
14+15/6/2010

Read Full Post »

 

Εντός του αιδοίου που λέγεται πόλη
βουβά αργοπεθαίνουν χιλιάδες ψυχές.
Αισθήματα, σκέψεις, μυαλό στη φορμόλη
και στην εξουσία μονάχα αμυχές.

Σειρήνες να κράζουν θα δεις· και τριγύρω
θ’ακούσεις ανθρώπους απλά σκεπτικούς
να εκφράζουν τους φόβους τους τρώγοντας γύρο
σε ήρεμους τόνους (μα ουχί πειστικούς!)

Χαρμόσυνα νέα η πόλη δεν έχει.
Κοπάσαν οι τέχνες και μόνο ρετρό
ακούγονται ήχοι σε πλάκα που αντέχει
τη βία που βγάζει ο συρμός του μετρό.

Πιο ‘κει στοιβαγμένοι (και σε συστοιχία
με τόσες αφίσες πολύμορφων κλαμπ)
κακόμοιροι νέοι βαστώντας πτυχία…
Θα τούς χρησιμεύσουν για πόρτα στην παμπ.

Κι αυτοί που ριχτήκαν στην άκαρδη χώρα
(Ω, της συμφοράς τους! Γιατί να συμβεί;)
εκτός του περίκλειστου πύργου με φόρα
θα σμπρώξουνε όποιον χαράματα μπει.

Κι εσείς που θεωρείστε πικροί αμφισβητίες
και βγήκατε εκούσια εκτός του κορμού
αρκείστε σε λόγων μονάχα επαιτείες.
(στον κίνδυνο πάντα αισχρού συμφυρμού)

Ξυπνήστε! Τη γνώση με δόσεις μοιράστε!
(Δεν σιώνεις εν μία νυκτί το λαπά)
Και πάντα στο νου σας βαθιά να θυμάστε:
»Τα tabula ράσα δεν κάνουν παπά!»
20/1/2012

Read Full Post »

 

-Σοφία, Κλέος, Σθένος, Αναρχία…
-Το τελευταίο έχει μια καρδούλα!
-Σαφέστατα! Για κοίτα αυτή τη βούλα!
Στον κάδο με τα άκυρα αρχεία!

-Πω, πω! Κουραστικαί αι βουλαί του πλήθους…
-Φοβάμαι θα μάς πάρει όλη νύχτα!
(Τι λέει: »Ανάπηρος, τα χέρια δείχτα»;)
Απ’την καντίνα φέρε μας τρεις »Μύθους»!

-Αργήσατε! Ρολά έχουν κατεβάσει!
-Την τύχη μου τη μαύρη, τη ρουφιάνα!
-Κοιτάξτε: κάποιος έριξε ΔΗΑΝΑ,

μαζί Βεργή και μια Χριστοπιστία!
Τι να σημαίνει άραγε η φράση:
»Κοιτώ το δέντρο, χάνω την ουσία »;
17+18/5/2010, β’σχεδίασμα 2011

Read Full Post »

 

Θυμίζω γερασμένο άγριο λέοντα
που μες στις φυλωσσίες πια δεν ζυγώνει.
Στον άτεγκτο, μονήρη φέρνω Κρέοντα
που τόν υπερνικά μια Αντιγόνη.
»Πώς μπλέχτηκα σ’αυτή την περιπέτεια;»
ρωτάω και μέ τρώει το μαράζι.
Διαισθάνομαι πως ύπουλα κι αναίτια
η δύση αυτής της χώρας μέ κουράζει.

Κοιτάω πεταχτά τα ηλιοτρόπια
που πέφτουν και ξεραίνονται στη γλάστρα.
Τα κρέατα μασάω τα εντόπια
-σφαγιάστηκαν στα ελληνικά τα άστρα,
σταλινικά- κι ελπίζω να βρισκόμουνα
στην Τύνιδα, στο Κάιρο, στη Βεγγάζη,
παρά να ζω αυτά που σιχαινόμουνα…
Η δύση αυτής της χώρας μέ κουράζει!

Παρήλθε η ζωή μου ανεκμετάλλευτη.
-Βλακεία που τήν άφησα να φύγει!-
Τήν βλέπω, απροσπέλαστη κι ασάλευτη,
την πόρτα της εξόδου να μού ανοίγει…
Και μοιάζω τελικά κι αυτή την άνοιξη
στρατιώτη που γραμμές όλο χαράζει
και λέει, μ’αξιοθαύμαστη κατάνυξη:
»Η δύση αυτής της χώρας μέ κουράζει…»
16/3/2012

Read Full Post »