Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Αύγουστος 2012

 

 

Όμως αυτοί είναι θεοί, και κατοικούν απ’ όπου/Βλέπουνε μες στην άβυσσο και στην καρδιά τ’ ανθρώπου…

Η μοναξιά μου αναπλάθει παραμύθι
αραχνοΰφαντο, σαν ένδυμα παιδιών.
Βραχνή φωνούλα μακρινή που δεν ειπώθη
-αν κι επισήμως καταλάγιασαν οι πόθοι-
και επανέρχεται ανάμεσα στα πλήθη
για να γυρέψει το μερίδιο κερδών.

Αυτή η ιστορία που θα γράφτηκε για μένα
και παραμένει για αιώνες μυστική
δουλεία δεν έχει στο βαρβάτο τους αιώνα!
»Να τήν ξεκάνουμε μ’ ουράνια σφενδόνα
που το μελάνι της θα χύσει, και την πένα
θα καταστρέψει σύγκρουση μετωπική!

Γιατί αν μιλήσει και διασπείρει αυτή τη φήμη
η σιγουριά σε φόβο θα μετατραπεί:
δεκάδες νέοι θ’ αυτοκτονήσουνε ποτάμια,
απ’ τα γραμμάρια θα πέσουμε στα δράμια
και οι υπέρλαμπροι, αστραφτεροί μας δήμοι
θα περπατούν στο εξής σκυφτοί από ντροπή!»

Μ’ αυτά τα λόγια οι σπουδαίοι διαγράψαν
απ’ τα κιτάπια όσα είχα να σάς πω.
Μέ βγάλαν ψεύτη, απροσάρμοστο και βλήμα!
Πολύ αμφιβάλλω κι αν διαβάσουμε το ποίημα
που όσοι τό ‘δαν απ’την πίκρα τους εκλάψαν
κι έπειτα σύρθηκαν δεμένοι απ’το καπώ…

Τούς πείσαν, έτσι, πως δεν έχω σημασία
και η σιωπή μου ξεγελά τους κραταιούς.
Μα η κορασιά στην αιωνιότητα θα γέρνει
στον ώμο, και με τη σειρά της μ’ αποπαίρνει
που δεν κατάφερα, μες στην ορθοστασία,
να αναστήσω τους παλιότερους θεούς.

Αυτοί υπερβαίνουν του καιρού μας το μαράζι
κι ας θεωρούνται πάντα παρατατικός,
βαθιά τό ξέρω! Κι είναι μόνο μου καθήκον
να επιβιώνω στον πλανήτη των πιθήκων.
-Κοίτα, στο πέλαγο η αυγή χρυσή χαράζει!
Δεν τά κατάφερε ξανά ο Κρητικός…-
4+6/11/2011+30/8/2012

 

 

Read Full Post »

Εκών


Σαν ξυπνά, αφού τα δόντια καθαρίσει
με διαλύματα που μύκητες ρουφάν,
τα παπούτσια του να λάμψουν θα γυαλίσει
και θα βάλει τ’ αδιάβροχο μπουφάν.

Μες στο δρόμο ατσαλάκωτος και φίνος
Υπουργούς και Δικαστές να χαιρετά.
Κι όλοι λεν πως είν’ σαφέστατα εκείνος
ο αητός που κατατρώει τα ερπετά…

Σε κανάλια κι ιστολόγια δηλώσεις,
με γιατρούς κι εφοπλιστές στα ρεστοράν.
-Μοιάζει αυτούς που για να κλέψουν εντυπώσεις
το χαμόγελο σαν μάσκα τό φοράν-

Το απόγευμα θα πάρει τον καφέ του
μες στα γέλια σιτεμένων γυναικών
και θα δώσει το γαρίφαλο του πέτου
στην πιο πλούσια (ουδείς κακός εκών)

Και αφού για τα καλά ο ήλιος δύσει
σε αυτή τη ζήση την πολυσχιδή
στο σπιτάκι μεθυσμένος θα γυρίσει…
Μα, σαν βάλει από πίσω το κλειδί

μοναχός του με λυγμούς τραγούδι πιάνει:
»Την ψυχή μου δεν τήν έχετε, ρουφιάνοι!»
20/6/2012

 

Read Full Post »

 

Για το Δεκαπενταύγουστο ανεβάζω το μοναδικό ποίημα που έχω γράψει στην Αθήνα στην ως τώρα ζωή μου. Το μισό γράφτηκε σε ένα υπέροχο πάρτυ-δεξίωση κάτω από την ακρόπολη, το άλλο μισό στο μπάνιο! 🙂 Αφιερώνεται στη Μαρία Π. και τη Σοφία Π. που τό  άκουσαν πρώτες!

 

Τον κόσμο αυτό τόν έπλασε ο Φουκώ,
σαν εκκρεμές αιώνια να πηγαίνει…
Και ψάχνω εναγωνίως ρυμουλκό
για μια παλιά φυλή σεσημασμένη!

Και τώρα μαζευτήκανε σοφοί
κι Εθνάρχες για να διώξουνε την κρίση,
προτού κλείσει επικίνδυνα η στροφή
κι η ρόδα ανεπανόρθωτα γυρίσει.

Μα εγώ -όπως πάντα, αντιδραστικός-
επέλεξα να μείνω στην απ’ έξω
και δρω ως πράκτωρ, δήθεν μυστικός,
κυρίως να ‘χω κάτι για να παίξω.

Και κλίνω -έτσι για πλάκα- μετοχές
και ρήματα από δύο συζυγίες.
Προτού ξεσπάσουν, μάλιστα, οι βροχές
ζητάω κατατόπια κι οδηγίες.

(Αφού οδηγούν οι δρόμοι όλοι εκεί
γιατί ρωτώ η Ρώμη για πού πέφτει
και κάνω μια ερώτηση ειδική
σε τούτο τον ολόσωμο καθρέφτη;)

Καθρέφτη, καθρεφτάκο μου, θαρρείς,
εσύ που δε στερεύεις από ιδέες,
πως είμαι μιας ομάδας καθαρής
μια γλάστρα μοναχά για ορχιδέες;

Μην έχεις του ανήξερου φραγμό
και κρύβεσαι στις κρέμες από πίσω,
μα απάντησέ μου δίχως δισταγμό
σ’ αυτά που θέλω χρόνια να ρωτήσω:

Αν είμαι, τέλωσπάντων, βασιλιάς
ή απλός της συνεχνίας μας παρίας!
(Φτιαγμένος από ξύλο της φτελιάς
κι από σιωπή ο καθρέφτης της Μαρίας…)
Αθήνα, 7+8/4/2012

Read Full Post »

 

The French Republican Calendar or French Revolutionary Calendar   was a calendar created and implemented during the French Revolution, and used by the French government for about 12 years from late 1793 to 1805, and for 18 days by the Paris Commune in 1871. The new system was designed in part to remove all religious and royalist influences from the calendar, and was part of a larger attempt at decimalisation in France.

 

Σέ γνώρισα μια νύχτα του Ventôse
να σέρνεσαι στου δρόμου τη γωνία,
Νομίζω είχες τσιρίξει overdose
και σού ‘χανε συστήσει αφωνία.

Και ύστερα, στα τέλη του Frimaire,
μού γίνηκες το πιο γλυκό μου ταίρι,
μα οι δυνάμεις του Βρυώνη Ομέρ
μάς στήσαν δολοφονικό καρτέρι.

Και μια sextidi του μηνός Floréal
ξεκίνησε το μέσα μου μαράζι.
(Σε επανάληψη έπαιζε η Ρεάλ,
μα στην αυλή η αυγή πικρή χαράζει…)

Και τώρα, στις δεκάξι Thermidor,
μονάχος μου ξανά για σένα γράφω:
»Πώς ζεις στην αγκαλιά ενός Ιγκόρ
κι εγώ στου Μαξιμιλιανού τον τάφο;»
2/8/2012

Read Full Post »