Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Φέρτε τώρα μαύρα ρούχα
και σκευάσματα οπιούχα… Θ.Γ.

Ο Κόκκινος -χαρά κι απαντοχή μας-
θα ‘ρθεί τον ίσιο δρόμο να μάς δείξει.
Σπανίζουν τώρα πια στην εποχή μας
οι ελπίδες για επανάσταση και ρήξη,
που τις καρδιές για πάντα θα γλυτώσουν
και τους εχθρούς τρελά θ’ αναστατώσουν.

Γριούλες που ‘χουν χάσει τη φωνή τους,
παιδάκια που δεν έχουν πια να φάνε,
τις μέρες που αργοπεθαίνουν ή τους
φτωχούς που μοναχοί τους πάντα θα ‘ναι,
με όπλο την αγάπη του την τόση,
ο Κόκκινος θα ‘ρθεί και θα τούς σώσει!

Πιο κόκκινος κι από άγριο κεράσι
θ’ ανθίσει τα λουλούδια στα μπαλκόνια!
Μυριάδες τόν προσμένουν να περάσει,
κλεισμένοι για αιώνες και δυο χρόνια,
με μόνη θέα σε τούτο το καβούκι
το γέρο που καπνίζει το τσιμπούκι…

Σαν άγαλμα που  σμίλεψε ο Φειδίας
ο Κόκκινος στο σπιτικό μας φτάνει!
Μα, όμως, μ’ ένα βλέμμα αηδίας,
πηγαίνει και ξερνάει στη λεκάνη
με κόκκινο μονάχα έναν ώμο.
(Ο υπόλοιπος θα ξέβαψε στο δρόμο…)
27/7/2012

Read Full Post »

 

Ο M J Eriksson τρυπά την παραλία
και καταστρέφει αναμνήσεις κι εποχές.
Μην προσπαθείς να μέ φορτώσεις μ’ ενοχές
εμένα, που όλα τά ‘μαθα παπαγαλία!

Κι αν μέ ρωτούσες θα μπορούσα ν’ απαντήσω
για όσα υπέγραψα μια νύχτα βροχερή,
να κλείσει το έργο βιαστικά, προτού καιροί
δυσοίωνοι οικονομικά τό πάρουν πίσω.

Μα βλέπω τώρα πια πως έχουν κατακλύσει
μεγάλοι αμμόλοφοι όσα είχα να σού πω…
Είναι το τραύμα του εδάφους μας νωπό
και θα φτιαχτούνε τεχνητοί λόφοι και νήσοι.

Πώς ν’ ανακόψω την πορεία προς τη λήθη;
Να ‘χα τον έλεγχο απ’ την οθόνη αφής
να διατάξω διακοπή της εκσκαφής!
Μα να μέ κάνει ο Θεός δεν εβουλήθη

λαμπρό Μαρκήσιο, να νέμομαι τη χώρα
και να δηλώνω σε μεγάφωνα πλατιά:
»Οι εργασίες βαίνουν όπως στα χαρτιά,
γι’αυτό υπεύθυνα, λαέ, σού λέω τώρα

ο M J Eriksson θα φύγει το Γενάρη!»
Μα μες στο φύλλωμα του θάμνου, στη ραφή,
δούλος και μαρκησία σ’ αρχαία ανασκαφή.
(Κι εγώ κρατώ με περηφάνια το φανάρι…)
31/3/2012

Read Full Post »

Μετά την πτώση

 

Στον Αποστόλη, το »συνάδελφο».  

 

Συνέλαβαν στη Μάνη και την Κρήτη
δισέγγονα του Πόε και του Ελύτη.
-Αναστολή, προβλέπω, τριετή:
θα βγούνε με γραβάτες οι αιρετοί,
θα κράξουν:  »Οι καιροί ου μενετοί!»
και θα γυρίσουν για το δείπνο σπίτι.-

Κι οι νέοι δε θα μπορούν να τραγουδήσουν,
το σκότος και τον ήλιο να ρωτήσουν
αν γίνεται η μέρα τους αυτή
-ξημέρωσε σαν κόρη ζηλευτή,
μα γίνηκε ανυπόφορα καυτή-
να λήξει και να πάνε να μεθύσουν.

Να είν’ οι δυο τους μεθυσμένοι πίτα,
καθώς θα μουρμουρίζουν:  »άλφα-βήτα»
σαν πρώιμα παιδάκια στο σχολειό.
Μα τώρα σε αυτό το καπηλειό
-μετά την πτώση και το μακελειό-
θυμίζουν πιο πολύ Ταρζάν και Τσίτα…

Ω, θα ‘θελαν να είναι ευτυχισμένα,
μ’ αυτά που αρκούν σε σένα και σε μένα:
ο ήλιος λαμπερός μας αδελφός,
το σκότος τόπος σύνδεσης κρυφός
για όλους μας. Η νύχτα και το φως
-σαν πρώτα- αδιάρρηκτα δεμένα…
20/4/2012

Read Full Post »