Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2012

 

Στον Πάνο Λογγινίδη

Ο Μήτσος ερωτεύτηκε την κόρη του μπακάλη
και λιώνει μπρος στην πτέρυγα με τα αλλαντικά.
Προσεύχεται σε θεότητες: Αλλάχ, Βισνού και Κάλι,
για να τού δώσουν φάρμακο που ρίχνει θηλυκά.

Πληρώνει αδρά τις συμβουλές ληγμένου κόμη Γάλλου:
»δυο στάλες αίμα απ’ του Σταυρού το ιερό καρφί
και τρίχες τράγου στιβαρού και προπαντός μεγάλου,
κομμένες -δίχως θέληση- σε μια βουνοκορφή.»

Με γέλιο ασταμάτητο προσθέτει τρεις σταγόνες
κι αφρίζει ακατάπαυστα ο βρώμικος χυλός,
που προκαλεί στις κοπελιές τρεμούλα στους λαγόνες,
για να ‘ναι ευκολομάλαχτες, σαν εύπλαστος πηλός.

Το μπουκαλάκι φτιάχτηκε! Και τρέχει στου μπακάλη,
με γνώμονα τα δόγματα του Νίτσε και του Καντ,
χωρίς να υποψιάζεται πως μέσα στο τσουκάλι
ριχτήκαν όσα ζήτησε ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ.

Στον πάγκο στέκεται μπροστά, με μια αγκαλιά γλαδιόλες
που έχουν με το φάρμακο στη ρίζα ποτιστεί.
»Αρνούμαι, sir, το πρόταγμα πως ίδιες είναι όλες
και σάς ζητώ το χέρι της, ω έντιμοι αστοί!»

»Το χέρι της, που λες γλυκό σαν παγωτό κασάτο,
στό δίνω, μα χρειαζόμαστε μια κόκκινη βαφή
-αυτή θα κάνει τη δουλειά- ή κόκκορα κρασάτο,
αλλιώς να φέρεις τα υλικά για παρθενοραφή…»

Αλεξανδρούπολη-Θεσσαλονίκη, 13+15/10/2012

 

Advertisements

Read Full Post »

Προγραφές

 

Στον Κορνήλιο, γνωστό Ευπατρίδη

 

 

Μακ Κάρθυ, φίνε γερουσιαστή του Ουισκόνσιν,
ανθρώπων λίστες αιωνίως προσμετρώ:
Ρωμαίων Μαικήνων, εργατών των αλυκών, συν
κιθαρωδών μπροστά στη στάση του μετρό.
Ιστορικές οι προγραφές· μεγάλο πάθος
αυτών που αρέσκονται στη δίνη του ρετρό.

Μαζί, στην ίδια λίστα, ένοχοι κι αθώοι,
αφράτοι γέροι δίπλα σ’ άγουρα παιδιά.
Ρημάδια γίνηκε ο αγρός και σιγοτρώει
-κοινώς ξεσκίζει- τώρα ο δάκος τη σοδειά.
Ιχνηλατώ τις αποφάσεις μας τις λάθος,
αυτές που πήραμε στην πρώτη αναποδιά.

Μακριά θωρείς κι εσύ απ’ το ψηλό καλάμι
-»αρχή άνδρα δείκνυσι» που λέει και το ρητό-
Ραβδούχος τρώει το γλυκό και το σαλάμι
κι εσύ φωνάζεις πως τ’ αφήσαμε λυτό.
Ισόθεος, έπνιξες στην θάλασσας το βάθος
αυτούς που παίζανε »όνομα-ζώο-φυτό»…

Μα, αν ήσουν, φίλε καρδιακέ, απ’ το Ιλινόις,
αυτή τη ζήση θα ‘χες κάνει εναργή.
Ρυάκια θα ‘πινες στα χέρια της Οινόης
και θα ποθούσες τη στιγμή -που δεν αργεί-.
Ιδανικές οι προγραφές· (Μα η κάτω γνάθος,
αυτή που μού ‘σπασες, θα μείνει ανενεργή…)
30/9+1-2/10/2012

 

 

Read Full Post »

 

Το βρέφος τούτο ήρθε στη γη για να μάς καταγγείλει
γιατί ακολουθήσαμε πατήματα στραβά,
γιατί μες στην παρένθεση και μες στη μαύρη αγκύλη
το μονοπάτι κλείσαμε που στο καλό τραβά.

Το βρέφος τούτο όλων μας βαραίνουν αμαρτίες,
που φαίνονται στην έλλειψη παλμών καρδιακών.
Μα εμείς που συνηθίσαμε σ’ Αππίες κι Εγνατίες
ξεχάσαμε τη ζεστασιά οδών επαρχιακών…

Το βρέφος τούτο στίγματα και μόλωπες θα φέρει
ως τίμημα που ‘ρθε στη γη παρά την προσταγή.
Και τόσοι, που φαινόντουσαν χαμένοι από χέρι,
διαπίστωσαν πως τρέμουνε στη θέα τους οι ταγοί.

Το βρέφος τούτο έφερε γενιά σημαδεμένη
ενώπιον τόσων ευθυνών βαρειών κι ιστορικών
και φανερώθηκε η βρωμιά που ήταν καλυμμένη
πίσω απ’ το φως που απλόχερα σκορπά η »Αγία Εικών».

Το βρέφος τούτο όρισε το από ‘δω και πέρα
και μάς προειδοποίησε με λόγια αιχμηρά,
μα όλοι εμείς, ολοταχώς βαδίζοντας στην ξέρα,
τό ρίξαμε μ’ ηδονικά στριγκλίδια στην πυρά…
1/6/2012

 

Read Full Post »

ΦΡΙΚΗ

«Ἡ γραία Χαδούλα εὗρε τὸν θάνατο εἰς τὸ πέραμα τοῦ Ἁγίου Σώστη, εἰς τὸν λαιμὸν τὸν ἐνώνοντα τὸν βράχον τοῦ ἐρημητηρίου μὲ τὴν ξηράν, εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ δρόμου, μεταξὺ τῆς Θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης.»

Η Χάνα Σιγκούλα ανεβαίνει το λόφο
και μ’ άγχος τή βλέπουν βουβοί θεατές
ξανά να υπερβαίνει της γης μας το ζόφο…
(Ο ειπράκτωρ βαριέται· τήν είδε και χθες.)

Στη δεύτερη θέση γλυκιά δεσποινίδα.
(Σπουδάζει εδώ, μα κοιτάζει μακριά.)
Στο φως της οθόνης να κλαίει τήν είδα
κι η τέχνη μπροστά της κι αυτή ωχριά…

Τα δάκρυα που καίνε το αγνό προσωπό της
γι’ αυτήν και τους γύρω κατάρα κι ευχή.
Θα πάει να τά μάσει γενναίος ιππότης.
(Παλιά ποιητής, μα σε νέα αρχή…)

Και μόνη του έγνοια μια φωτογραφία
πολλών δεσποινίδων που λεν όλες: »cheese»,
μα αυτός εστιάζει, ωσάν τη μαφία,
σε μια και στο νου του τής κάνει στριπτήζ…

Μα μες στην καρδιά του γεννιέται μια φρίκη
και φόβος και μισος και τρέλα πολλή,
καθώς θα ριμάρει με »δεῖ  » και »προσήκει»:
»Πού διάολο μάς βγάζει αυτή η σχολή;»

Η Χάνα Σιγκούλα σκοντάφτει και πέφτει!
Θα έριξε σκόνη κακός αλευράς
εκεί, μεταξύ του Χριστού και του κλέφτη,
της θείας και της ανθρωπίνης πλευράς…
4+5/8/2012

Read Full Post »

Στη Χριστίνα Κ.

 

Τα έκτροπα, τις ταραχές και τους βανδαλισμούς
οργάνωσε ο καθηγητής Γεώργιος Μιστριώτης.
Πώς σέρνονται άμοιρες ψυχές μες στους καταυλισμούς,
εκεί που ξαναορίζεται το λήμμα »πατριώτης».

Τα δέντρα αποτσίγαρα, οι τράπεζες γυαλιά
και μια κοπέλα ανάμεσα να βγάζει μια τσιρίδα…
(Πιο πίσω ο ήλιος χρώματα ρουφάει απ’ την παλιά
ταμπέλα χρωμοσαμπουάν που τρώει την πιτυρίδα)

Κι εκεί ακριβώς θυμήθηκα τις μέρες του καυγά
του ποιος θα μπει αριστερά, στην άκρη της μαρκίζας.
Πόσο μού φαίνονται όλα αυτά θεάματα γι’ αυγά,
εδώ, που γίνηκε η ζωή πύργος γυρτός της Πίζας!

Της ήττας τα απόνερα θεριεύουν σοβαρά
-μιας μάχης που τή χάσαμε πραγματικά στον πόντο-
κι ο νάνος στο αμόνι του για πάντα θα βαρά
το δαχτυλίδι που ποτέ δε δόθηκε στο Φρόντο…

Τόν κλέψαν και τόν χώσανε βαθιά σ’ ένα σακί
κι η πίκρα μας εγέμισε χρυσά φλουριά την κάβα,
Δε θα τόν βρεις στο δέσποτα που λιώνει στην ρακή,
ούτε στη μαύρη αγορά των γύφτων στην Κακκάβα!

Μονάχος του θα εμφανιστεί με βρωμερή θωριά
και μόνον όταν διαπαντός η προθεσμία λήξει,
για να σού πει το ρόλο του ως μια παρηγοριά:
»Μα δες! Τό καταφέραμε ελαχιστα να τρίξει…»
28/9/2012

 

Read Full Post »