Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαρτίου 2013

41-45

Για την αυριανή παγκόσμια ημέρα ποίησης και τις εκατοντάδες εκδηλώσεις που θα μαζέψουν από 4 άτομα η κάθε μία. Αφιερωμένο σε όλους -και όλες- εμάς που επιλέξαμε τη θέση του αστρονόμου στο προαιώνιο δίλημμα, με μεγάλο τίμημα…

Στων αγεννήτων τον προθάλαμο μπροστά
ψυχές ανθρώπων περιμένουν συστημένες
να πάρουν μέρισμα από σάρκα και οστά
κι από ασθένειες προ πολλού θεραπευμένες.

Ψυχές ανύπαρκτων πιο έξω απ’ τη στολή
που υπακούν τυφλά στο γνωμοδότη νόμο,
όστις ορίζει -με σαφήνεια πολλή-
αν θα σέ κάνουν αστροναύτη ή αστρονόμο.

-Στο δημοψήφισμα του no ή του yes
γιατί θωρώ τέτοια ροπή στην αμαρτία;
Η διακλάδωση μάς δίνει επιλογές!
Έχει αδιέξοδα, μωρέ, η δημοκρατία;-

Μα, σαν διαλέξουν την πορεία του ενός
και τού οριστεί τροχιές με σύνεση να θέτει,
τόν υποδέχεται μειλίχιος ο γκρεμός
να καταριέται στα κρυφά το νομοθέτη.

Γιατί είναι τέχνη η μελέτη κι η σπουδή
-ποιοι θυσιάζουν τη ζωή και στήνουν κώλο;-
τη νύχτα, όμως, θ’ αχνοβλέπεις με δαδί
άλλους να νέμονται την άνοδο του Apollo.

Και μια πικρία σιγοβράζει στην ψυχή
και ένα μίσος μες στα τρίσβαθα φυτρώνει,
μα εξατμίζεται ως ανώδυνη βροχή
και δεν θα πάει ποτέ γροθιά στο θεατρώνη!

Στων αγεννήτων τον προθάλαμο μπροστά
ψυχές κοιτάζουν στων μιλλένιουμ τα βάθη.
Γνωρίζουν ήδη -πριν τά ζήσουν- τα σωστά
και θα υποπέσουνε ξανά στα ίδια λάθη…

18-19/2/13

Advertisements

Read Full Post »

Pierrot

 

 

»θα ‘ναι στα μπαρ του Παραδείσου
νυφούλα ραντισμένη με ρύζι
η ψυχή μου» Η. Λάγιος

Κι αν δε μέ ξαναδείς ποτέ ως ότου αναστηθείς,
στο βίο και στο θάνατο θα μπεις με τρόπο ίδιο:
δεν πρόκειται σε μέταλλο βαρύ να ασκηθείς
κι ουδέποτε θα εκπλαγείς σε έλεγχο αιφνίδιο.

Θα ορμήσεις -σαν σε πρόσταγμα- στο φρέαρ το βαθύ
στην εκκλησιά, στο δήμαρχο, στο συμβολαιογράφο
κι ο όρκος με την άνοιξη θα μισοξεραθεί,
σαν στοίβα από αυτόγραφα που είχα να υπογράφω…

Και μη νομίσεις πως εγώ θα κλαίω διαρκώς,
τοποθετώντας στο replay παμπάλαιη κασέτα
με κριτικές »Προσπάθησες, μα όχι επαρκώς»,
μα θα ‘ρθω στα χαρμόσυνα κυρίως για τα κουφέτα!

Θα δώσω μόνο μιαν ευχή: ν’ αυτοεξοριστείς,
νυφούλα αλαφροΐσκιωτη, με ρύζι ραντισμένη.
Το δρόμο δείχνουνε Χριστός, Πιλάτος και ληστής
και τρεις ιεραπόστολοι απ’ το φαΐ σκασμένοι.

Ο πρώτος και στον ύπνο του ζητά φραξιονιστές,
ο δεύτερος αδυνατεί να ορίσει το Βαγγέλιο
-του τρίτου διακρίνεται, σε μέρες κουνιστές,
το αλγεινό μειδίαμα, το δακρυσμένο γέλιο-

Μονάχα σαν η άνοιξη σταθεροποιηθεί
-αλήθεια, πόσες άνοιξες έχει αυτό να γίνει;-
ρωτώντας για τη μοίρα του την τόσο αναληθή,
κοιτάζει πια κατάματα του τέλους του τη δίνη.

Ιεραπόστολε, μην κλαις! Τελειώνει η προσμονή!
Αλκοόλ θα ρέει άφθονο στα μπαρ του Παραδείσου
κι εσύ σε πρώην μοναχές, που κάψαν τη μονή:
»Πολύ αργεί η ανάσταση! Habemus tempum! Γδύσου!..»

20/11/12

Read Full Post »