Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2013

δηλιγιάννης

Πώς χάνεται η ζωή μου μακριά σου
σε λέσχες και σε κλαμπ χαρτοπαιξίας,
να βγάζω στα κρυφά καρέ του άσσου
για νίκη αμφιλεγόμενης αξίας.

Κι εσένα, που ‘ταν πάντα η φορά σου
στραμμένη σ’ ουρανούς υπεραξίας,
σέ χτίκιασε η δύναμη του ράσου
που μέσα του φωλιάζει επιδειξίας.

Έχει, όμως, φυλαγμένο στ’ αχαμνά του
εκείνο τ’ αψεγάδιαστο μαχαίρι
που φέρει τη σφραγίδα του θανάτου

για ‘κείνες που τό σφίγγουνε στο χέρι
και κράζει -κι η φωνή του ως την πράξη-:
»Αυτόν τον Δηλιγιάννη ποιος θα σφάξει;»

27+28/4/13

Advertisements

Read Full Post »

κεραιες

(Τι να πει κανείς σε στιγμές σαν κι αυτές;  Δεύτερο Πρόγραμμα,  σ’ ευχαριστώ που μάς έκανες ανθρώπους… Για τις παράξενες μέρες που ζούμε, ένα ασυνήθιστο μέτρο από μένα.)

»Κι εσύ ησυχάζεις, το δάχτυλο βάζεις
να δεις την πληγή…» – Λ. Παπαδόπουλος

Ψάχνω σημάδια της άνοιξης που ‘φυγε πρώτη,
μήπως στου χρόνου το γύρο ξανά προληφθεί.
Δεν ωφελούν τις ημέρες φοβέρες και κρότοι
και χαρωπά -με μεζούρα ακριβείας- μετρώ τη
σαύρα που θέλει στ’ αμφίβια να περιληφθεί.

Είν’ η δουλειά τρομερή και ο φόβος μεγάλος
μην τρελαθείς και μπερδέψεις τα χιλιοστά.
Κι όμως εγώ, γελαστός και τυφλός παπαγάλος,
τούς αγνοώ και περνώ κορδωμένος σαν γάλος
που θα τού κάνουν κιμά το ψαχνό και τα οστά.

Κρύβει η σαύρα τον δαίμονα, όντως, βαθιά της
και μουλωχτά το κορμί μου γεμίζει αμυχές
όσο τήν βλέπω να σφίγγει γερά τη γροθιά της.
-Ήταν βουνό ελεγχόμενο πάντα ο Χορτιάτης.
Πότε στα μέρη μας ήρθαν αράχνες κι οχιές;-

Μπήκ’ ο Απρίλης σκληρά και δε λέει να φύγει!
Ύμνοι, πομπές, επιτάφιοι στον εσπερινό…
Λίγη συμπόνια ζητώ και αγάπη που επείγει,
μα έρχεται αυτή και τα νύχια στο δέρμα μου σμίγει,
χύνοντας μίσος -το μόνο που φέρει κοινό-.

Δάκτυλο βάζω να βρω την πληγή μ’ αγωνία
όσο οι καμπάνες χτυπούν Κυριακή του Θωμά
και -παραλλήλως- με τέχνη τηρώ αφωνία
για να φωνάξω όταν πρέπει: »Το τζάκι γωνία
στάχτες ξερνά της σαπίλας και μπόχα βρωμά!»

14/4/13

Read Full Post »

Θ. Καρυωτάκης

Ο Θάνος Καρυωτάκης (εδώ σε διάλεξη του Κ. Στεργιόπουλου τη δεκαετία του ’70) γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1901. Σταδιοδρόμησε ως ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος, παντρεύτηκε κι απέκτησε ένα γιο. Πέθανε το 1979, σε ηλικία 78 ετών.

»Είσαι άντρας». Μόνο αυτή η αναφορά
σού άξιζε, Θανούλη Καρυωτάκη.
-Καμία δεν υπάρχει διαφορά:
δεν άλλαξαν ο κύκλος κι η φορά,
δεν έσβησε το κόκκινο φωτάκι-

»Είσαι άντρας». Μα εμείς τ’ αρσενικά
τι φέραμε σε τούτο τον πλανήτη;
Πολέμους, δυστυχίες, φονικά…
-κι αυτός τη λησμονιά θα υπερνικά
με σφαίρες και μ’ αιμάτινο μαγνήτη-

»Είσαι άντρας». Θα ‘δες πίκρες και καημούς,
ελπίδες να διαψεύδονται στα ξένα.
-Κατάφερα ό,τι δεν βάζει ο νους:
μισόν αιώνα δίπλα απ’ τους γκρεμούς
να ζήσω μια ζωή χωρίς εσένα…-

»Είσαι άντρας». Και ενστάσεις ποταπές
τό ξέρω πως μονόχνωτα θα αρθούνε.
-Αυτοί οι καταραμένοι ποιητές
ορίζουνε το τώρα και το χθες
και τους καιρούς που δεν θα ξαναρθούνε-

»Είσαι άντρας». Και για πάντα στα κρυφά.
Μες στην ανατολή αχτίδα δύσης!
Αμύνεται η ζωή και σού ρουφά
τα λόγια τα τερπνά και τα σοφά,
γιατί εσύ επέλεξες να ζήσεις…

18/4/13

Read Full Post »