Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2013

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Γεια σας! Είναι καιρός, νομίζω, να ανανεωθεί λίγο η σελίδα, μιας και πήρα το πτυχίο μου και πέρασα πια κι επίσημα στην επόμενη εποχή.  Έτσι, εκτός από τις πληροφορίες, άλλαξα και  το φόντο, βάζοντας αυτή την υπέροχη φωτογραφία που είχα τραβήξει το 2009 στα Στάγειρα. Προσθέτω κι ένα ποιηματάκι σε άλλο ύφος, που είχε κοπεί πέρυσι στο μοντάζ. Καλά να περνάτε, έχουμε ακόμα πολλά να πούμε…

ΡΙΦΙΦΙ

Νεράιδα κοντά στα νερά της πηγής
τα πόδια της πλένει, χωρίς να γνωρίζει
με ποιες τεχνικές οι Κινέζοι της γης
παράγουν το ρύζι.

Κι αμέριμνη πίνει το κρύο νερό:
πηγή πονολαίμων κι ιώσεων πρώτων.
-Αρρώστιες που φέρουν εκείνο το Ρω
δεκάδων ερώτων-

Ωστόσο, σιμά στο πλευρό της μνηστής
Θεών και Δαιμόνων, οδεύει με μένος,
γνωστός για λαμπρά ριφιφί, ο ληστής
ο επικηρυγμένος.

Ξαπλώνει στου δέντρου τον ίσκιο μπροστά
-σε ξύλο που αιώνες νικά το σαράκι-
κι ευθύς ξερογλείφει ψημένα οστά
από μοσχαράκι.

Του έρωτα ο πόθος την κόρη νικά,
κοντά πλησιάζει κι ισιώνει τη βάτα.
-Σε λίγο τα δώρα τα παρθενικά
θα γίνουν φευγάτα-

Τού ρίχνει, όλο νάζι, γαλάζια ματιά
και λάμπει το διάδημα που έχει για γούρι.
Εκείνος θα σβήσει την άγρια φωτιά
με το έξτρα παγούρι…

Εκθέματα βγάζουν μαζί στο σφυρί
-τής λέει να δεχτούν μόνο λίρες (Είν’ ένας!..)
Δυο η ζώνη αγνότητας η πορφυρή
και τρεις ο υμένας.

Νεράιδες με φίνα κι ακέραια υφή,
δεχτείτε όσα δίνει η πρώην σας φίλη,
ως ότου σάς γίνει κι εσάς ριφιφί
στην έμπροσθεν πύλη.

29/10/12

Read Full Post »

310045_522789627758635_51648543_n

Παιχνίδι που παίξαμε πρόσφατα με τους συντρόφους της »Τρίλιζας» και του »Παμπάλαιου Νερού», Σοφία και Ααρών, στο οποίο ο καθένας μας έπρεπε να γράψει από ένα ποίημα με το ύφος του άλλου. Περισσότερα στο μπλογκ της Σοφίας: http://blog.sofiakolotourou.gr (Η εικόνα προέρχεται από την παρουσίαση της Τρίλιζας στην Αθήνα)

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ

Αυτή την ευρωπαϊκή φωνή μου
τήν χτίσανε με αίμα και μπετά.
Μέ βάλαν στη σκηνή σε ρόλο μίμου
και πάνω γυροφέρνουν ερπετά.

Ελπίζουνε σε φίνο κοκκαλάκι,
με αίμα μαζεμένο, διαλεχτό.
Τριγύρω συσσωρεύονται οι λάκκοι,
μα εγώ χαμογελώ σαν θηλυκό

μοιραίο, που πουλιέται στην πλατεία
για ψήφους, επιδόρπια κι ευρώ.
Ας είναι η κραυγή μου αμαρτία,
υπόσχομαι απ’ το ρόλο μου να βγω!

Ορκίζομαι στο μέλλον που μού γράψαν
να γίνω νυχτερίδα κι απειλή!
-Αμάν! Τα μηχανήματα ανάψαν!
Κατάδικοι, φωνάξτε τον Αλή…

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗ

Ρυτίδες, ακροκύμβαλα του Γένους,
αστέρες, προσωπίδα του Εθνάρχη,
φωνή του τεθνεώτος Ωριγένους,
ποιος άνομος θεός το βίο ν’ άρχει;

Μοιραίες κι ιταμές είν’ οι προκλήσεις
και στήνονται εμπρός μας σαν διαθήκη.
Προς ώρας οι ουράνιες επικλήσεις
καλύπτουν το υπόστρωμα απ’ τη θήκη.

Σαν έρθει, όμως, η στίξις η μεγάλη
της Κρίσεως, της Νέας Παρουσίας,
κι εμείς μα και του Σαρλ Ντε Γκωλ οι Γάλλοι,
αιχμάλωτοι γενναίας δοκιμασίας,

στο υπέρμετρο κενό θα βυθιστούμε,
κοχύλια εις τον αφρό του αποπάτου.
Με Πoίησι μοναχά θα εξαγνιστούμε
-και με το Ultrex, ίσως, του Υπάτου…

Read Full Post »

Stalin__s_Train

 

Έχει το κρύο στις καρδιές μας αυξηθεί
και μετατρέπει σε κονσέρβα το βαγόνι.
Τα λόγια μου -έγραψαν- πως είν’ αναληθή
μα να προσφέρω μού ‘χε μόνο ζητηθεί
μια στάλα ζέστης σ’ έναν κόσμο που παγώνει.

Τσουλάει στις ράγες ξεχασμένη μια φωνή,
εκείνη που έσερνα σε δήμους και σε fora.
Παν οι καιροί που με πυξίδα φωτεινή
έδινα πλέρια προς τις μάζες ηδονή
και το Λονδίνο αποκαλούσα »Έρημη Χώρα».

Από το τζάμι μπαίνει κρύος ο βοριάς
σαν τον απρόσκλητο κακό τις Ιστορίας.
»Οι στίχοι σου άξιζαν μιας δεύτερης θωριάς»
μια ξεπεσμένη ιαχή παρηγοριάς
στις αφιλόξενες γωνιές της Σιβηρίας.

Σταθμοί φυλάκων το φορτίο χαιρετούν
κι είναι ντυμένοι με τομάρια και πιέτες
που τα μπουκάλια με τη βότκα συγκρατούν.
Τούς εμπιστεύθηκα ελπίδες που πετούν
και μού επιστρέφουν ματωμένες σερβιέτες!

Τίς επιβλέπουν θαυμαστές της συλλογής
(κυρίως ΜΑΤ, τρεις ασφαλίτες και ΕΚΑΜ), ως
τις πρώτες ρόδινες ακτές της χαραυγής.
-Τρανή απόδειξη για σένα που αργείς
ότι ποτέ δεν συντελέστηκεν ο γάμος-

Αυτό το τρένο δεν θα φτάσει στο γκουλάγκ,
μα θα τρακάρει σ’ όσα εμπόδια βρει μπροστά του!
Άλλοι nouvelle και άλλοι vieille μάς είπαν vague
κι αυτοί που ελπίζανε στων γραναζιών το lag
αφήνονται έρμαια του καιρού μας του αστάτου.

Αργά η ψυχή μου στα ουράνια θα υψωθεί…
Πριν ζήσω, έσβησα την λάμψη μου την τόση!
Και τώρα ποιος σ’ αυτή την ήπειρο που ανθεί
μ’ αξίνα μέτρο και τον ίαμβο σπαθί
κομμάτια πάγων σε ρυθμό θα πραγματώσει;

19+20/6/13

Read Full Post »

εξομολόγηση0

»Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά…» -Αλ. Αλκαίος

Φορώντας μου κρυφά το πετραχήλι,
καρδιά μου, υπερφίαλη κι αλόγιστη,
ζητάς να μού ξεφύγει από τα χείλη
η πιο βαθιά και μύχια εξομολόγηση.

Ψυχή, που το ρεκόρ θα ισοφαρίσεις,
φοβάμαι να στό πω, αλλά με ντόπα πας!
Αρκείσαι στις βαρυγδουπιές μιας ρήσης
και γύρω σου ανθίζει το »εδώ ο παπάς».

Αγάπη, που σέ λέγαμε Τουρκία,
με τρέλα σέ προσμέναμε όλοι, ίσαμε
μάς γίνει αντιληπτή η αδικία
πως μάταια τη σκιά σου κυνηγήσαμε.

Μ’ ελπίδα πως θα σπάσω πια τον τοίχο
προσέκρουσα, στο τέμπο που περπάταγα.
(Κι ας μην είχα συνθέσει ούτε ένα στίχο!
Απλά θα μού αρκούσε να σέ κράταγα…)

Σαν ψεύτικες κι ανέγγιχτες ειδήσεις
πεθαίνουν στο γιαλό τα μικροκύματα…
Τά θέλουμε, μην τά κακοκαρδίσεις!
Ειδάλλως, πώς θα γράφαμε τα ποιήματα;

2/3/13

Read Full Post »