Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2013

134465-brezhnev1

»Ούτε τον πατέρα της ΕΣΣΔ Λένιν, ούτε τον «πατερούλη» Στάλιν, ούτε τον μπαμπά της περεστρόικα Γκορμπατσόφ: Τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ θεωρούν οι σημερινοί Ρώσοι ως τον καλύτερο ηγέτη στην ιστορία της χώρας, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Κέντρου Λεβάντα που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα. »

‘…και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής»- Μ. Ελευθερίου

 

Συνήθως είναι σοβαρή, μα σαν γελάσει
μεταμορφώνει το ουράνιο σκηνικό
και τους μαφιόζους στη στιγμή θα πιάσει η Λάσυ
σε ένα κλίμα πιο ψυχροπολεμικό.

Το χαμογέλιο της δεν τό ‘κανα εικόνα
γιατί μας νίκησε η ελεύθερη γραφή
και περιφέρω την πληγή μες στον αιώνα
που δεν επέζησαν η γεύση κι η αφή.

Μα κάποια ώρα πάλι θα καρποφορήσει
σε έναν κόσμο που ίσως να ‘ναι αλλοτινός,
με βυθισμένη πια των νιάτων μας τη ρήση.
-θα τήν καλύπτει ο βαθύς ωκεανός-

Κι εσύ θα στέκεσαι στην πρύμνη απ’ τη γαλέρα,
ξεθεωμένη απ’ του ήλιου την τυρβή
και σ’ ένα σύμπαν που τό χτίκιασε η χολέρα
θ’ αναρωτιέσαι σαν τι τάχα να συμβεί.

Αυτά που απεύχεσαι -μα τά προετοιμάζεις-
τά προδικάζει μια φωνή προσποιητή.
Είναι αυτή που ερμηνεύεις κι ονομάζεις
-στην αμυαλιά σου- ως »φωνή του ποιητή».

Και την ψυχή σου θα ζητά ως λύτρα (πές »νιετ»,
γιατί στον πύραυλο δεν βρίσκω πια το off!)
ο ποιητής που αναγνωρίζεις μόνο ως Μπρέζνιεφ,
ο ποιητής που αποκαλείς και Γκορμπατσώφ.

Το γκρίζο τείχος που κοσμεί το Βερολίνο
τό ‘χτισες κάποτε μ’ έναν σου καγχασμό,
μα αδυνατώ διαρκώς το αίνιγμα να λύνω
και να πουλώ κομμάτια Γόρδιο δεσμό…

(7+)15/6/13

Advertisements

Read Full Post »

elena-ceausescu

στην συνοδοιπόρο του »Παμπάλαιου Νερού» Έλενα Σταγκουράκη

Εγώ, που δρούσα στη ζωή σας σαν μητέρα,
στα δέκα μέτρα ξεψυχώ και στην πυρά.
Μπογιές και χρώματα θα βάψουν πορφυρά
του μέλλοντός σας τη θολή incognita terra.

Σιμά στην Τροία περιφέρομαι, ψοφίμι,
για να γεμίσει τις σελίδες του ο »Αγών».
Ηδονική τροφή χιλιάδων ναυαγών
που ξεπεράσανε τον Καίσαρα στη φήμη.

Στις επιστήμες το λαό μας οδηγούσα,
με συνεπή και στοχευμένη μετρική.
Τώρα το αίσθημα νικά η Ιατρική
και στο κρεβάτι ναρκωμένη σβήνει η Μούσα.

Μα πώς αντέχεται αυτή η αιμομιξία
από έναν κόσμο μετρημένης ηθικής;
Ληγμένο χάπι μου, φοβάμαι δεν αρκείς
για να τρενάρεις κι άλλο την ωορρηξία.

Θα βγουν στα φώτα της σκηνής μου μαζεμένα
όλα τα μπάσταρδα κι αγέννητα παιδιά
και -μ’ ομοιόμορφη και έναστρη ποδιά-
θα παρασύρουνε στη λήθη τους κι εμένα.

Για μια μορφή από το χώρο του μπουρλέσκου
θαρρώ πως δόξα πια δεν έμεινε καμιά
και στην πλατεία στέκει μόνο η ερημιά
για να προσμένει την κυρά των Τσαουσέσκου.

Σαν την τουρμπίνα που κινεί τ’ αεροπλάνο
αγέρας όρμηξε κι αφήνει πίσω οστά.
Στήστε μας μόνο πια ζητάω αντικρυστά:
τα δυο του μάτια να κοιτάζω πριν πεθάνω…

23/7/13

Read Full Post »