Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2013

RomosFilyras

 

»Μαζί με τον τελευταίο ομιλητή, πεθαίνει και η γλώσσα»

Στο θάνατό σου, που συνέχεια αναβάλλεις,
απονεκρώνεται, με τράβηγμα αορτής,
γλώσσα, γραμμένη στην ψυχή που θα εκβάλεις.
-αν ήσουν, βέβαια, φυσικός ομιλητής…-

Πεισματικά θα εκτεθώ και θα ρωτήσω,
ώσπου να λήξει το παιχνίδι διαπαντός,
ρηματικές εκφράσεις που θ’ αφήσεις πίσω,
έρμαια αρχείων txt και MS-DOS.

Για να εκπορνεύσεις τον κρυμμένο θησαυρό σου,
λαμπρά σού φέρνω προϊόντα προσφοράς!
-Υπερτερεί η νοοτροπία του »σταυρώσου
και θε να τύχεις μυθικής περιφοράς»-

Ιωβηλαία και τιμές! Θα παρελάσει
αμαξοστάσιο που γερνά χωρίς στροφή,
για να μην δει τα μάτια που ‘χουνε γελάσει…
-Άλλες δυο λέξεις και βαράμε κορυφή!-

Λέγεις κι εσύ μπροστά στο σύμπαν: »Θα ματώσω,
αλλά θ’ αφήσω στο μετά προορισμό»;
Νικιέσαι, εξίσου, στη ματιά που είναι τόσο
όμορφη για να προσφερθεί στον αστισμό;

Μα, ως παρηγόρια, τελευταίε ομιλητή μου,
αυτήν που μού ‘γραψες τραγούδα την ωδή!
-Τον ρόλο χάσαμε, φοβάμαι, του επιτίμου
αναμασώντας των ερώτων τη σπουδή…

20/8/13

Read Full Post »

βίλαμπιανκα2

Το κάστρο της λήθης ανοίγεις πρωί
και βγαίνουν -για αιώνες κλειστοί- σαλτιμπάγκοι.
Ονόματα κι όψεις ξερνάει η ροή.
(Μα πώς λησμονιούνται οι Κώτσοι κι οι Βάγγοι;)

Περάσματα ανθρώπων και χαιρετισμοί
που αφέθηκαν έρμαια σε ρήγμα αβύσσου
τά βγάζει στο τώρα ξανά μια σχισμή
-Φωνή μου, πριν πεις την αλήθεια σου, σβήσου!

Σειρές ονομάτων που φέρουν πληγές
-ποτέ δε γραφτήκαν γι’ αυτά ακροστιχίδες-
με μπλε και γαλάζιες τίς βάφω μπογιές
τα βράδια -Τι κρίμα που εσύ δεν τίς είδες…

Σημαίνει το τέλος ετούτη η πομπή
ή δίνει ελπίδες γι’ ακόμα μια νιότη;
Δεν βρίσκεις απάντηση, ακόμα κι αν μπει
ξανά το σπαθί στη ρωγμή του ιππότη.

Σαν μάθει τι κρύβει αυτό το κουτί
κι η ίδια η Πανδώρα θ’ αρχίσει να φρίττει.
Ενώνει -και μοιάζουν σα να ‘ναι ασορτί-
σε όμοια πέτρα οπάλιο-νεφρίτη.

Χαρά και μαράζι, σκοτάδι και φως
-αχώριστα ζεύγη θα ‘ρθούν απ’ τη λήθη:
κι εκείνος που επέλεξε να ‘ναι σοφός
κι εκείνη που απ’ τ’ άλλου τα χείλη φιλήθη.

Κι εσύ θα σαπίζεις βαθιά στο Ντεπώ
για να σέ στραγγίζει στα δάκρυα το λάθος,
μα -δίχως να πάρει ο ήλιος ρεπό-
ξανά θ’ ανατείλουν κι η Γκιώνα κι ο Άθως…

3+4+20/5/13

Read Full Post »