Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2013

ΑΝΔΡΕΑΣΣτον Niko Ago

»…μ’ αγαπάς και με θυμάσαι
μες στο χιόνι που κοιμάσαι» – Μ. Μπουρμπούλης

Του γερο-Δάντη τα αιώνια κολαστήρια
και τούτη η λάβα που βρωμίζει το παλτό μου
θαρρώ πως είναι τα πιο ατράνταχτα πειστήρια
πως συντελέστηκε διάσπαση του ατόμου.

Μέ είδε ο μάρτυρας σε γη παρεμεθόρια
σ’ άλλη ζωή με προσμονή να κάνω σήμα.
(Αυτή που μού ‘γραψες η αγάπη δίχως όρια
ξεχνά πώς είναι μια ζωή σαν Χιροσίμα)

Μες στο κονκλάβιο αναμνήσεις συσσωρεύτηκαν
κι οι πομποδέκτες συννεφιές αναπαράγουν.
Σπουδαίους βαφτίσανε τους δρόμους που πορεύτηκαν,
μα στον γκρεμό της μοναξιάς για πάντα θ’ άγουν…

Βλέπω το μέλλον μου σε γυάλινη μπλογκόσφαιρα:
μοιράζω κέρινες ελπίδες στο μπαλκόνι
κι αφού διαλύονται σαν σκόνη στην ατμόσφαιρα,
μέ ρίχνουν -δίχως ν’ αγαπούν- βαθιά στο χιόνι.

Πρέπει η δίκη του Ανδρέα να λήξει άμεσα,
για να φυλάξουμε τουλάχιστον τους σπόρους
κι όλα αυτά που αφεθήκαν ενδιάμεσα
να γίνουν σπέρμα που θα θρέψει τους απόρους.

Αλλά η άτεγκτη κι ωμή πραγματικότητα
συχνά διαφέρει από ποιήματα και νόμους
και παραμένω -αν και θα ‘χα ορατότητα-
μουγκός κι ακίνητος μπροστά στους παιδονόμους.

(Πικρή αλήθεια πως ανάστημα δεν όρθωσα,
μα μόνο θράσος σχολιαρόπαιδου πρωίμου.
Και όλο ψέγω την ψυχή που δεν κατόρθωσα
να κάνω τέχνη με την ίδια τη ζωή μου…)

Ροβιές, (28+) 29/7/13

Advertisements

Read Full Post »

dinner

» …αμαρτίαν ουκ έχουσιν»

Στα γράμματά μου σέ προσφώνησα »Αμαρτία»,
γιατί θεώρησα πως θα ‘σουν ασεβής
προς τους κανόνες που επιβάλλουν απαρτία
και διαβίωση μ’ αέρα από μαγκάλι
μιας κοινωνίας χολωμένης και στραβής
που στης απάθειας γυροφέρνει την αγκάλη.

Και να η παγίδα των σχημάτων που -μοιραία-
κληροδοτήθηκαν σ’ εμέ, τον ιδαλγό.
Εκούσια -λεν- η προσφορά του αμφορέα
σε μια πηγή που την ψυχή μου λιγοστεύει
και μ’ εμποδίζει με ρυθμό να τραγουδώ
στιγμές του κόσμου που γελά και δε νηστεύει.

Αυτή η θυσία προς το τέλος μου συντείνει
και σιγοπίνει με το Χάροντα ποτό.
Στις audition για το ρολάκι του Χουντίνι
ούτε ένας ναύαρχος λεβέντης Τσιριγώτης
-να μένει έκθαμβος ενόσω τόν ρωτώ
ποιος προηγήθηκε: η κότα ή τ’ αυγό της-

Την αναπάντητη κι αιώνια απορία
δεν θα μού λύσει -υποψιάζομαι- κανείς
απ’ τους αιτούμενους πλακάτ για την πορεία
και το έρεισμά μου ασταθές περνά κι εκείνο,
σαν τ’ ονομά σας, οδοιπόροι κι ασθενείς
παλιάς αρρώστιας που νικάει τον καρκίνο.

Στο κουρασμένο κι απλανές σας το σαρκίο
αχνοδιαβάζω μια πυξίδα νοητή
από ένα λόγο απροσδόκητα οικείο
που επιτρέπει στο μυαλό, ενώ ξεφτίζει,
να αναπλάθει τη μορφή του ποιητή,
καθώς ο αλήτης το κορμί σας θα ξεσκίζει.

Της αμαρτίας μου τα λύτρα (συν τους τόκους
που καταλήξαμε με το συμβιβασμό)
μετρώ ένα-ένα· του καφέ θυμίζουν κόκκους.
Εγώ, που πάντα αποκαλείς »αδικημένο»,
πάω ν’ αποφύγω πάλι τον εξορκισμό,
μα είναι το σπέρμα του διαβόλου παγωμένο…

αρχές Ιουνίου 2013

Read Full Post »