Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2014

swiss-chalet-cuckoo-clock

Συνεχίζοντας τον «Περίπατο στην Ευρώπη»…

Αιώνες ψάχνουμε τι γίνεται μετά,
προτού οι αγγέλοι αρχινήσουν μοιρολόι,
το νανοσέκοντ που ο χρόνος σταματά
και ξεγελάει το ελβετικό ρολόι.

Πόσα γραμμάρια ζυγίζει μια ψυχή
και -τελοσπάντων- τι ‘μαι εγώ για να τό κρίνω;
Κι αν κατά τύχη κάποιο βλέμμα ξαστοχεί
μόνο αντιπάθεια και φόβο διακρίνω…

Χωρίς του μέτρου την ουράνια λογική
σού μένει μόνο ένα πτώμα να υμνήσεις
και τραμπαλίζεσαι σε πλάκα σεισμική
για να σωθούν οι προστριβές κι οι αναμνήσεις.

Μα ποιο φανέρωμα την πένα σου θ’ ασκεί
αν δεν βιώσεις μία νιότη που γαζώνει;
Στην άκρη βάζεις τα εξαρτήματα του σκι
και ζεις αιώνια στην ουδέτερη τη ζώνη.

Τις εμπειρίες που συλλέγεις στο κενό
φροντίζω πάντα ν’ αριθμώ και να κουρδίζω,
ώστε να κράξει πριν σημάνει δειλινό
κούκος μονός -ούτε στην τσόχα δεν κερδίζω!-

Κι όταν το τέλος σαν φωτιά φανερωθεί,
σ’ εκλιπαρώ, μην απορήσεις τι συνέβη,
μα μες στο τούνελ που στα φώτα σέ ωθεί
να λησμονήσεις τις πληγές και τη Γενεύη,

τις δυο μας όψεις που ορίζουν το ρυθμό
και το φαντάρο που άδεια σύνορα φυλάσσει.
Προς ώρας, η ένταση πηγαίνει στο σταθμό
και σ’ ένα τρένο που, οσονούπω, θα περάσει…

2+3/12/13

Read Full Post »

κατσ

( Κάλεσμα για έναν »Περίπατο στην Ευρώπη: https://reformistikon.wordpress.com/2014/01/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9/ )  Κανονικά θα έπρεπε να ανεβάζω ποίημα δικό μου-ποίημα άλλου δημιουργού, αλλά έχω χαρεί τόσο με την ανταπόκριση που τά βάζω όλα μαζεμένα.  Ελπίζω να μην σταματήσει και μετά αναγκαστώ να βάλω καμιά 20αριά δικά μου στη σειρά! 😀 (Στην »Πράγα» παραδέχομαι πως ο κύριος Ανυφαντής έγραψε πριν από μένα, ιδού και ο σύνδεσμος για την ανάρτηση στο μπλογκ του: http://anyfantis.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html )

Ήμουν στην Πράγα κι’ έπεφτε σκοτάδι,
με τ’ όνειρο του Κάφκα ταξιδιώτης
σε Πύργο κατασκότεινο δεσμώτης
προσμένοντας μιας Δίκης το σημάδι

Ήμουν στην Πράγα. Μου ‘λειπε το χάδι
– Μιλένα ποιός να σ’ έκλεψεν ιππότης;-
Στης αγοράς τα καπηλειά συμπότης
με κάποιους κολασμένους απ’ τον Άδη…

Κι έγραφα γράμμα πίκρας στον Πατέρα
-Θρησκεία κι οικογένεια – Πατρίδα ! –
Πως άλλαξα σε μαύρη κατσαρίδα;
Ποιό κρίμα μου βαραίνει τον αγέρα;

Γίνηκε ο κόσμος σιχαμένη μηχανή
και κάθε μέρα μου χαράζει την ποινή.

Read Full Post »

Magica_DeSpell

(Το κάλεσμα για έναν »Περίπατο στην Ευρώπη»: https://reformistikon.wordpress.com/2014/01/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9/  ) Και στη »Ρώμη» μέ προλαβαίνουν, αλλά δεν πειράζει! 😉 

Ταξίδεψα και φέτος με τον Βίνκελμαν
στη Νάπολη στη Ρώμη στην Τεργέστη
κι εκεί με περιμένανε οι Πήτερ Παν
κι οι Αλίκες εν υπνώσει, μες τη ζέστη.
Σε χώρα με οδηγήσανε θαυμάσια
όπου όλα μέσα σε όνειρο φαντάζαν
παιχνίδια φτιάχναν μόνο τα εργοστάσια
κι αγάλματα στους δρόμους ξεμουδιάζαν.

Κι ενώ με κυνηγούσαν τραπουλόχαρτα
στο ράδιο έπιανα σήμα από Λονδίνο
και μοιάζανε τα πάντα γύρω αλλόκοτα
και μου ‘λεγαν πως βρίσκομαι εν κινδύνω.
Αιώνια Πόλη, εγώ σε περιπάτησα
μονάχα κι αυστηρά στη φαντασία
στο Κολοσσαίο για σένα μονομάχησα
και διάβασα και μπέρδεψα βιβλία.

Κι ορκίστηκα, τη Μάτζικα συνάντησα –
στη σκούπα στο Βεζούβιο είχε ανέβει
κι είδε μέσα στη σφαίρα της η μάγισσα
πως κάποια σ’ ένα ποίημα τη γυρεύει.
Κι αν έγραφα για Ρώμη όταν ξεκίνησα
και μπέρδεψα τους μύθους κι ιστορίες,
θα φταίει που εξαρχής δεν διευκρίνησα
πως θα ‘γραφα παραδοξολογίες.

Εν τούτοις αγαπάμε την πρωτεύουσα,
τα στρώματα του θρύλου, τις αλήθειες,
τη Δύναμη, που απέμεινε χηρεύουσα
στων Ούννων και των Βάνδαλων τις νύχτες.

Read Full Post »

ψηφιδωτόν

 

(Είχα κι εγώ μια »Στοκχόλμη» που θα ανεβάσω αργότερα, αλλά η ιστορία λέει πως πρώτος ήλθεν εις την γην της Επαγγελίας ο Ααρών)

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

(παίγνιον ῥιμαδόρικον εἰς τρία καὶ ἥμισυ ὀκτάστιχα)

Ιπποσύνη, μάς εγέλασες οικτρά
απ’ τη μέρα που πιστέψαμε στο φως σου!
Θ. Γιαννούδης

Σὲ γυάλινους σωλῆνες μὲ διαλύματα
τὸ μέλλον ἀραιώνεις, τροχοπέδη
ἡ πράσινη φιάλη μὲ ποιήματα
ποὺ ῥάγισε ἀθέλητα μιὰ λαίδη.
Ὁ γόος σου στυφός, στυφοὶ στὰ κλήματα
οἱ ὄμφακες καὶ νιώθεις παραπαῖδι,
πῶς εἶναι –θὰ μοῦ πῇς ποτέ;- τὰ βήματα
σὲ γῆ χωρὶς θεῶν πατρῴων ἕδη;

Τὸ χθὲς ἀναπολοῦσες μέχρι σήμερα,
στὸ αὔριο μετέθετες τὴν τόλμη,
τὸ ξίφος μου στὰ μάτια σου μιὰ χίμαιρα
(ἀργούσανε τὰ βλήματα κι οἱ ὄλμοι).
Καὶ τώρα, τοῦ ἀργότερα άνήμερα,
σὲ κέρδισαν τὰ ντό-φα καὶ τὰ σόλ-μι
κι ἀνἀμεσα σὲ ἄγρια καὶ ἥμερα
στὸν θρόνο της θυμίζεις τὴν Στοκχόλμη.

Καὶ σκέφτομαι θὰ μοιάζαν τόσο ἀέρινα
τὰ βράδια μας ψηλὰ στὴν Φιελγκάταν
μ’ἐκεῖνα τὰ χεράκια της τὰ κέρινα
καὶ ἅγια, τί ὄμορφα ποὺ θἆταν!
Μὲ βλέφαρα τρεμάμενα, μὲ ἔρρινα
φωνήεντα, ναί, Θάνε, ὡς καὶ γραβάταν
θὰ ἐφόρεις -ἀμφιβάλλεις;- κι εἰς διφθέρινα
ἀντίγραφα θὰ ἐκράτεις τὴν Βουλγάταν.

Μ’ἀπ’ὅλες τὶς τιμὲς καὶ τὰ παράσημα
τοῦ βασιλέως Κάρολου Γουσταύου
σὲ κέρδισαν συνθήματα θανάσιμα
κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ μας ἐργολάβου.

φωτογραφία: «ἡ βασίλισσα τῆς λίμνης Μέλαρεν» (προσωποποίησις τῆς Στοκχόλμης μεταξὺ τῶν λαῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως) -ψηφιδωτὸν ἐκ τῆς χρυσῆς αἰθούσης τοῦ δημαρχείου τῆς Στοκχόλμης

Read Full Post »

γνωστός ευπατρίδης(Ιδού ο ένδοξος ποιητής  Ααρών Μνησιβιάδης, ιδού και το κάλεσμα για έναν »Περίπατο στην Ευρώπη»:  https://reformistikon.wordpress.com/2014/01/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9/ )

»Λοξό θα ρίξεις το γαλάζιο βλέμμα
κι η μαύρη μου καρδιά θα στάξει αίμα» – Α. Μνησιβιάδης

Κάτι είχε κλέψει η ροή του ποταμού
απ’ τη μορφή του Ααρών Μνησιβιάδη
και παρερμήνευε μαζί Θεό και Άδη,
λοξοκοιτώντας στις χαράδρες του γκρεμού.

»Πάνε καιροί» -μού λέει κρυφά ο ποιητής-
»που ο μέγας Δούναβης δεν είναι πια γαλάζιος,
μα τεχνητές φωνές τυφλά κι αυτός βελάζει, ως
φαιδρός επίγονος μιας έριδας λιτής.

Κι οι κοπελιές που τόν πιστεύουν ανθηρό
συνομωσίες εξυφαίνουν Κατιλίνα,
τίς επενδύουν στα μεγάλα κρινολίνα
και υπερήφανες κινούν για τον χορό.

Η γη των Κάιζερ αρρώστησε βαριά
κι η καταχνιά στα δέκα μέτρα θα τήν στήσει.
Σε ποιο λιμάνι μακρινό ν’ αράζει η Σίσσυ,
σε ποιου πελάγους καταγάλανην οργιά;

Στον κόσμο φύτρωσα εντέλει με σκοπό
να δημιουργήσω μια Σχολή του Γιόχαν Στράους,
μα η αντίδραση του σκότους και του χάους
για κληρονόμο μού ορίζει στο προπό

μονάχα δυο μικρά παιδιά, κι αυτά νοθά.
-κι αν είν’ εδώ, ποιος έχει ανοίξει το ραφείο;-
Μ’ ειδοποιεί το εβραϊκό νεκροταφείο
πως στην Ευρώπη ετοιμάζουν Γολγοθά!»

Δεν έχει αρχή και τέλος τέτοια ανηφοριά!
Παίρνει τις σκέψεις μας κι αφήνει μόνο κάκια,
τον καλλιτέχνη σε κουτιά σοκολατάκια
και τις καρδιές μας μαύρες νύχτες στο βοριά…

9/12/13

(ιδού κι ένας εξίσου ένδοξος:

μοτσαρντ

Read Full Post »

λευκός πύργος

Στο κάλεσμα για έναν »Περίπατο στην Ευρώπη» (υπενθυμίζω: https://reformistikon.wordpress.com/2014/01/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9/  ) ανταποκρίθηκε πρώτη η σκιτσογράφος της »Τρίλιζας», Μαρία Τζαμπούρα, που έγραψε ένα κείμενο στο μπλογκ της για την Πράγα με αφορμή το λιθογράφο  R.Michal. (η σχετική ανάρτηση: http://artistokratissa.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html ) Το πρώτο ποίημα, όμως, τό έγραψε η Φιλόλογος Αγγελική Μούσιου κι έχει τίτλο »Αναμνήσεις γηραιάς κυρίας από τη Θεσσαλονίκη». Τό δημοσιεύω με χαρά και περιμένω τη συμμετοχή όποιου άλλου επιθυμεί!

«Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ» κι αργά στην ώρα
είχαν περάσει οι μεγάλες εποχές,
άλλοι θυμούνταν το σεισμό μα εμείς φωτιές
ενός Δεκέμβρη πριν αρχίσει η κατηφόρα.

Είπαμε «πρέπει ν΄αμυνθείς αν θες να ζήσεις»
και αμυνθήκαμε μεθώντας σε στοές,
σε σουβλατζίδικα τραυλίσαμε ιαχές
ενός πολέμου, που βαρέθηκες ν’ αρχίσεις.

Στα λουλουδάδικα μου ‘πες για το Λαμπράκη
κι εγώ που ακόμα διάβαζα Φλωμπέρ
σ’ ένα δυο μήνες είχα σπάσει τα κοντέρ
κι έμαθα από τον Ξηρό ως τον Ξενάκη.

Μέσα στα λεωφορεία της γραμμής
και στα υπέροχα τα ξέστρωτα κρεβάτια
του κόσμου τις ακμές και τα κεσάτια
σου μάθαινα ν’ ακούς και ν’ απορείς.

Τριαντατρία, δεκατέσσερα, οχτώ
κι ύστερα μετακόμισα στο κέντρο
σάπισε ό,τι αν είχαμε σα δέντρο,
στο λέω αφού με θέλεις να στο πω.

Κι έμεινε μόνο από μας μια ξένη πόλη
με εκκλησίες απ’ τα σπίτια πιο πολλές
ουτε συνθήματα ούτε και προσευχές
μας συγκινούνε τώρα που χουν φύγει όλοι.

«Νέοι που φτάσαμεν εδώ» κι όλο αυταπάτες
πως η ζωή θα μετρηθεί με τη φωτιά.
τώρα μας μείνανε μονάχα τα σκυλία
που συνοδεύανε τις βόλτες μας-κι οι γάτες.

Read Full Post »

ταρρ

Καλή χρονιά! Εγκαινιάζω μια σειρά ποιημάτων υπό τον γενικότερο τίτλο »Περίπατος στην Ευρώπη», που θίγουν βασικά το ζήτημα του έμμετρου και του ελεύθερου στίχου στο τότε και στο τώρα, αλλά περνούν και πολιτικά, ερωτικά και διάφορα άλλα μηνύματα, άλλοτε σκόρπια, άλλοτε ενταγμένα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.  Η σειρά έχει και ιντερμέδια, ενώ δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί και δεν ξέρω σε τι έκταση εντέλει θα απλωθεί.  Το ιδανικό θα ήταν να προκαλέσω απαντήσεις και έναν ποιητικό διάλογο, οπότε δεσμεύομαι να δημοσιεύω κάθε απάντηση, κάθε »ταξίδι» στις πόλεις αυτές με άλλη προοπτική από τη δική μου, αρκεί να τό στείλετε είτε μέσω μέιλ είτε μέσω της φόρμας των σχολίων. Μοναδικός όρος: ΟΧΙ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΤΙΧΟ 😀 Καλό μας ταξίδι!

(Η εικόνα προέρχεται από τον λατρεμένο κινηματογραφιστή Μπέλα Ταρ, του οποίου εικόνες από ταινίες έχω ξαναβάλει και θα ξαναβάλω σε πρώτη ευκαιρία.) 

Στο ποίημα μου τήν έχω παντρευτεί
και ζούμε ξεχασμένοι στους μπαξέδες.
Ρυθμίζω το ρολόι μας κι αυτή
στολίζει τη γωνιά μας με πανσέδες.

Σαν φύκι μαγεμένο του γιαλού
ανθίζει η αγάπη η τρυφερή μας.
Στο ποίημα η αλήθεια είναι αλλού:
στολίδι στο βασίλειο της ρίμας.

»Ωχρά και νεκρική» θα τήν ειπώ
το κρέας μ’ ηδονή σαν πετσοκόψει
κι αν δει απ’ αυτό που αποκαλούν drapeau
θα τήν γνωρίζει απ’ του σπαθιού την κόψη.

Κοιλάδα που θα γίνεται υγρή
στη σκέψη μοναχά της Κυμοθόης.
-Χωράφια ακαλλιέργητα κι αγροί
που ξέχασαν ο Κάφκα και ο Τζόυς…

Δεν ζήσαμε ποτέ μας το σεισμό,
δεν γκρέμισαν συθέμελα το σπίτι
στον Άγιο και λαμπρό φορμαλισμό
που αγόρασα απ’ ακριβό μεσίτη.

Αν έρθουνε τυχαία ταξιδευτές
μ’ ελεύθερων ηθών τα καραβάνια
γνωρίζει πως δεν είναι απ’ αυτές
κι ουδέποτε τούς στρώνει τα ντιβάνια.

-Στρατάρχες, εφευρέτες, μαστροποί
που πάτε φωναχτά κατά το νότο
σε μια σας στάση (έστω, μια στροφή)
ακούστε την κραυγή μου, ρε γαμώτο!-

Στο ποίημα μου τήν έχω παντρευτεί,
μα δεν τής έχω πει για το Παρίσι,
γιατί φοβάμαι μήπως μαγευτεί
και ‘ρθεί κανας Μπωντλαίρ και μάς χωρίσει…

10/10/13

Read Full Post »