Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαρτίου 2014

κομσομολ

Περπατούσαμε πρόσφατα με τον Ααρών Μνησιβιάδη στην νέα παραλία και συζητούσαμε, εκτός από τα γνωστά θέματα που άπτονται των ερευνητικών μας ενδιαφερόντων (ιπποτισμός, Σταυροφορίες, έρωτες για δεσποσύνες, καντάδα στην περιοχή της Κάτω Τούμπας), για ύμνους πανεπιστημιακών και πολιτικών οργανώσεων -όπως αυτή της φωτογραφίας. Στα πλαίσια της κουβέντας μας, ο Ααρών ζήτησε ένα ποίημα για τη Μόσχα, αγνοώντας ότι τό είχα ήδη γράψει.  Στη συνέχεια, αρχίσαμε να τραγουδάμε τραγούδια για κορίτσια με παράξενα ονόματα και καταλήξαμε στη Σοφούλη. Βασικά, ο μόνος λόγος που έβαλα αυτόν τον πρόλογο, είναι για να βγαίνουν κομμουνιστικές εικόνες στη μηχανή αναζήτησης σε όποιον ψάξει το όνομα του Ααρών. 

‘Το μέλλον δε θα ‘ρθει από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο
(…)από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξε το!»- Β. Μαγιακόφσκι

Βουτούσες στις άστατες μέρες πριν γίνουν σελίδες,
προτού τίς ρουφήξει τυφώνας στο τέλος της γης.
Γιατί -μέ ρωτάς- στη ματιά σου φυτρώσαν κηλίδες
και πια δεν μετέρχεσαι τρόπους που ξέρεις και είδες
ν’ αγιάζουν την πόλη, μα πας στη γραμμή να πνιγείς;

Αιώνια ομορφιά καρτερούσες μ’ αρχή την αφή της,
μα, όπου κι αν πιάσεις, η ελπίδα χαμένη πονά.
Απένειμε χάρη η Τσαρίνα -και μόνο ο προφήτης
θα ορίσει ποιος τέθηκε θύμα και ποιος είν’ ο θύτης
και χάνει τις μέρες που η αρκούδα βρυχάται ξανά.

Αρχίσαν και πάλι κρυφές προγραφές και διώξεις
και ψάχνεις να κρύψεις ονόματα κι όρους στη SIM.
Tα πάθη της σάρκας στά μάθαν μονάχα ονειρώξεις,
γι’ αυτό και θα ‘ρθείς με κουστούμι και θα επιδιώξεις
να χώσεις τον Κόκκινο Οκτώβρη σ’ ασπρόμαυρο φιλμ.

Τ’ αστέρια που σβήνουν σαν φως ξεπεσμένης κυρίας
αρέσκονται σ’ ένα φινάλε πολύ γκραν γκινιόλ.
Ποιος θά βγει στην άκρη του τούνελ σοφός; Ποιος παρίας;
-μάς λάχαινε πάντα το τέλος αρχών κι ιστορίας
στη Μόσχα, που όρισε να ‘ναι η αυγή η Κομσομόλ-

Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα, που αμείλικτη στέκει
κι αρμέγει – στο φως πορφυρού δορυφόρου- καιρούς.
Το ψύχος, που ουδέποτε εχάθη, φιμώνει το στέκι
και πια στους ξενώνες του έθνους σιμά παραστέκει
φυλλάδα μ’ υπέρλαμπρα στήθη κι αφράτους μηρούς…

Read Full Post »

wildstrawberries-outoftimejpg

Μ’ άγριες φράουλες τα τραύματα αγγίζεις
και πινέλα που ξέχασε ο Γύζης
και ούτε ξέρουν πώς δίνεις πια χρώμα
στη ζωή που στο τέλος κυλά.
Πόσο ακόμα;

Στα νησιά που σέ πλάθουν ως πόλη
αντιστρέφονται οι νόμοι κι οι πόλοι
κι όποιον βλέπεις τυφλά να επιμένει
τόν ξεφτίζει η οδύνη, τρελά
βιωμένη.

Όσο ψάχνει φωνές να μιλήσει
τόσο σβήνει και χάνεται η λύση
κι οι στιγμές προκοπής να διαλέξει
φοβικά κατεβάζουν ρολά
απ’ τις έξι.

Και φροντίζεις, μ’ αυτά και με ‘κείνα,
να υποκύπτεις στο νέο Μαικήνα
κι οι παιάνες που ψάλλαν την τόλμη
θα γενούν Βατερλώ τρυφηλά
στη Στοκχόλμη.

Μα, όταν βγαίνω τις νύχτες στο Μάλμε,
προσδοκάω την μοίρα του Πάλμε,
κι η θλιμμένη υποψία ανόδου
ένα μέλλον φαιδρό μού πουλά,
του Κομμόδου.

Κι απαιτώ σε στιγμές του hangover
ένα τρίτο -που δε θα ‘ρθει- Νόμπελ.
Απ’ την άκρη των στίχων μου πιάσου,
για να γίνω ο ρυθμός που φιλά
τη ματιά σου…

 

Read Full Post »

θαλασσα

 

»’…και σαν τον Οδυσσέα
σε διαδρομή χερσαία» – Α. Μάνου

Ναΐτες σέ θεμέλιωσαν ιππότες
να λάμπεις πάντα πλήρης Μεσογείου
-στα κύματά σου αναρωτιέμαι πότες
θα τύχω πάλι χάριτος του Αγίου-

Τον λόγο μου εφοδίασες με νότες
για βόλτες μυστικές σε κόπρο Αυγείου
κι εκείνες τις ελπίδες μας τις πρώτες
που ζήσαν στα τοιχώματα του αγγείου.

Στη γη σου λησμονούσε ο Οδυσσέας
ή να ‘ναι και αυτό του στίχου απάτη;
Κι αν έτυχες προσέγγισης χερσαίας

σε πέλαγος που πάντα κάνει κράτει,
στ’ ορκίζομαι, γλυκιάς αγάπης μίμε,
σ’ εσένα τό χρωστάω ό,τι κι αν είμαι…

Read Full Post »

loyj

 

Υγρό, μικρούλι, πράσινο και σκοτεινό
και όλα μοιάζουν να δουλεύουνε στην πένα
εκεί με ρίξαν ένα γκρίζο δειλινό
και από τότε όλα σταμάτησαν για μένα.

Στον τόπο μου δεν έβρισκα δουλειά
εδώ με θέλουνε και με καλοπληρώνουν
το ξέρουν όσοι φτιάχνουνε κλουβιά
τα κάγκελα πως πρέπει να χρυσώνουν.

Με τον καιρό αρχίζει να σ’ αρέσει
παντρεύεσαι, κάνεις και δυο παιδιά
μα πάντα σου θα βρίσκεσαι στη μέση
στα δυο κομμένα το μυαλό και η καρδιά.

Τώρα, σαν έρχοντ’ από κάτω νέοι
τους υποδέχεσαι μ’ ένα χαμόγελο πανούργο
τόσο άμαθοι, πρωτόπειροι κι ωραίοι
«καλώς ορίσατε, παιδιά, στο Λουξεμβούργο!»

Read Full Post »

Berlin, Brandenburger Tor und Pariser Platz( Πιάνουμε και πάλι δουλειά να ξαναοικοδομήσουμε επάνω κυριολεκτικά σε συντρίμμια. Το κάλεσμα για έναν »Περίπατο στην Ευρώπη» https://reformistikon.wordpress.com/2014/01/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9/ )

JonBenét Patricia Ramsey (August 6, 1990 – December 25, 1996) was an American child beauty pageant queen who was murdered in her home in Boulder, Colorado, in 1996. The six-year-old’s body was found in the basement of the family home about eight hours after she was reported missing during a police search of her home. She had been struck on the head and strangled. The case remains unsolved, even after several grand jury hearings, and continues to generate public and media interest. (wikipedia)

Στον Απόστολο Τζώτζη

Με τα δάκρυα των καιρών μας σαν λιμνάζοντα νερά,
μ’ ένα μόνο σταυρουδάκι -σαν ταφόπλακα- στο χέρι,
γέρνουν οι φαιδροί μας πύργοι από φίλια πυρά
κι από την αγνή μορφή σου, που κραυγάζει τρυφερά:
»Άσε την καρδιά στην άκρη κι όρμα σ’ ό,τι σέ συμφέρει!»

Μες στη λάμψη και τα φώτα που σού ορίσαν ως πηγή
η παιδιάστικη εφηβεία κατρακύλησε στη λήθη.
Τα μαλλάκια σου παιχνίδια που θαφτήκανε στη γη,
νόστιμη βορά των σκώρων κι ενός κόσμου που ριγεί
σ’ ιαχές που συγκλονίζουν ανυπέρβλητα τα πλήθη.

Κι αν εγλύτωσες την πλήξη της λατρείας του κενού
κι άδειες νύχτες σε μπαλκόνια συνοδεία οπιούχων,
όλες τις γυμνές σου πόζες φτιάξε εκ νέου με το νου
και -με όπλο σου τις μαύρες διαστάσεις τ’ ουρανού-
πάρε μέτρα για την καύση και βιβλίων κι εσωρούχων.

Μες στις φλόγες του Άδη κτήνη περιμένουν μοχθηρά
τ’ όνομά σου να προφέρουν με μιαν έκφραση κινδύνου.
Σέ προσμένουνε παιδάκια μ’ αστεράκια στη σειρά,
ποιητές που θ’ αποδώσουν -μετρικά και γλαφυρά-
ποιοι είν’ αγνοί Βερολινέζοι, ποιοι απλώς ατάκες δίνουν.

Σαν περάσουνε τα χρόνια θα σταθούν τα λόγια αυτά
κεφαλιές στημένων σέντερ σ’ αναζήτηση της γιόμας,
να θυμίζουν σ’ ανοσίες εξανθήματα καυτά
και ματιές εξαχνωμένες που πετιούνταν στα κλεφτά
σ’ έναν βίο που δεν ήταν να τόν ζήσουμε οι δυο μας.

Χίτλερ μου και Γιάννη Ρίτσε κολπικής μαρμαρυγής,
απροσάρμοστο της φθίνιας και της φτώχειας μας καμάρι,
αναγκαία μας θυσία στο λυκόφως της αυγής,
χειμερίας νάρκης μέλλον, σέ φωνάζω, μην αργείς:
άρπαξ’ την ψυχή και τρέχα, γιατί ζούμε στη Βαϊμάρη…

 

Read Full Post »