Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2014

κυπρος
»->Σάββατο, 5 Αυγούστου: […] Το κέντρο ανησυχεί από πληροφορίες Αγκύρας για κατάληψη νησιών από Τούρκους. Sargent βεβαιώνει ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει και ότι Τουρκία δεν θα πάρει ανταλλάγματα. […] Φόβος μήπως σκάσουν τίποτε με τα Τάγματα Ασφαλείας. […]
->Δευτέρα, 7 Αυγούστου: Χτές από το πρωί ξέσπασαν τα νέα […] Ο Winston νομίζει ότι οι ζερβικοί είναι άγγελοι με φτερά και οι εαμίτες διάβολοι με ουρά· δε νομίζετε πως κατά βάθος σαν ανθρώπινα όντα είναι ίδιοι;» – Γ. Σεφέρης, »Πολιτικό Ημερολόγιο Α’ »

Μακάριοι οι πεινώντες γι’ ανίσχυρα ψεύδη,
του σκότους και του όξους πιστοί αδελφοί.
Συντρέχουν στο τέλος μιας γης που καθεύδει,
κρατώντας πρωτίστως υγρή την υφή
μ’ ενέσεις και μπότοξ και κεραλοιφή
που εγκρίνουν οι ξένες δυνάμεις στην πύλη,
να δείξουν πως στήνουν με τρόπο σαφή
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη.

Μακάριοι οι διψώντες γι’ αγάπη κι ελπίδα,
αυτοί που -αν και θέλουν- δεν κλαίνε ποτέ.
Ρημάζουν στην άκρη κι αφήνουν κηλίδα,
καλώντας Ελλάδα με δίκτυο ΟΤΕ.
Ιστοί και σημαίες, σκοπέ μου δοτέ,
ανίσχυρου μαύρου τσιγάρου στα χείλη,
στα λόγια σου μπλέκουν, μα τό ‘δα, βροτέ,
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη.

Γεράκια θα ερίζουν στο πτώμα τριγύρω,
αγγέλοι με δάφνες κι αντάρτες μ’ ουρά.
Πληγώσαν τις λέξεις που θέλω να εγείρω,
αρμέγοντας τόνους λουλούδια ανθηρά.
Ωρίμασες βίαια, γλυκιά μου κυρά
που ζήτησα δώρο στον Άγιο Βασίλη,
μα πήρα -με κάπως φαιδρή προφορά-
αμνό το κορμί μου στη νέα Βαστίλλη.

Ω, πρίγκηψ -ή, μάλλον, Μεγάλε Αρμοστή-,
να πεις στη γιαγιά σου χαλούμι να στείλει,
γιατί όπου να ‘ναι θυσιάζουν αστοί
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη…

Read Full Post »

μαδρίτη

Ρωτάν συχνά η δόξα αν επιζεί,
μα ξέρω ότι πρόσφατα τήν είδα
να εξέρχεται φορώντας κρεμεζί
φουστάνι κι ελαφριά περικνημίδα.

Σαν κόρη του ανατέλλοντος ματιού,
σαν όραμα που ψάλλει »εν τούτω νίκα»,
η αιτία για την πτώση του σπιτιού
και για τ’ απομεινάρια της Γκερνίκα.

Η στάλα εμφυτευμένης ενοχής
σε κόσμο πάντα ανέκφραστο και μαύρο
-λατρεία μου, σαν όλεθρο ηχείς
του ταύρου το πανί γυρεύω νά βρω…

Μα ‘κείνο, σαν παλιός καθεδρικός,
υψώνεται μακριά από την αρένα.
-Τι αξία να ‘χει ο λόγος δωρικός
χωρίς καμιά γωνιά για μακαρένα;-

Και γύρω από το θήραμα, ικανοί,
για το πιο ποταπό και πιο σπουδαίο,
με στόμα που δεν έγινε χωνί,
προσφεύγουμε ξανά στον Ιουδαίο.

Δεν ξέρουμε ποια κόλπα αηθή
προάγει η καινούρια ιερουργία,
μα πρέπει το κακό να χτυπηθεί
με μέτρο και γνωστή τελετουργία.

Μην τρέφετε ελπίδες, δηλαδή,
για αγωνιστές απ’ όλη την Ευρώπη,
μα υψώστε αναμμένο το δαδί
σε Φράνκο, Παλαμά και Κασσιόπη!

(Φτωχοί μου λυρικοί των νέων καιρών,
για σας τα δανεικά και τετριμμένα!
Είστε άτυχοι, Θεοδόση κι Ααρών
που τ’ όνομά της έλαχε σε μένα…)

Read Full Post »

greece

(Γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του εικονιζόμενου πέρυσι το χειμώνα -ή τουλάχιστον αυτή είναι η επίσημη εκδοχή-. Κοιτάζοντας 10 χρόνια πίσω τώρα που ξεκινά ένα καινούριο Μουντιάλ -αφού εκ των πραγμάτων το σόου οφείλει να συνεχιστεί ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει- διαπιστώνει κανείς πόσο έχει αλλάξει η Ελλάδα, το σύστημα αξιών, η νοοτροπία μας αφού έσκασε η φούσκα. Είναι προφανές ότι το -εκτός αγκυλών- εισαγωγικό κείμενο προκρίνει την πολιτική ανάγνωση του ποιήματος, κατά την ολοκλήρωση του οποίου ο δημιουργός αναφώνησε: »Επιτέλους, έγραψα κι ένα καλό πολιτικό ποίημα!», για να καταλήξει να είναι ο μόνος που τό διαβάζει ως τέτοιο -ή τουλάχιστον έτσι τόν συμφέρει να λέει στον εαυτό του)

»Μόνο η φωνή τους, σαν ξεσπάζη
στην τάξη, μες στην Ωδική,
καίει -σαν τρυγόνι που σπαράζει.» – Τ. Άγρας

Σ’ αυτήν που τό πρωτοδιάβασε

Μού λες πως πλέον δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
ποιο ‘ναι το φάντο, ποιο ρεμπέτικο, ποιο τζαζ
κι αν καθορίστηκαν απ’ τις εμμήνους ρήσεις
οι διαλόγοι που κοπήκαν στο μοντάζ.
Ακόμα κι έτσι, τον καημό θα βγάλω γνήσιο
σ’ έναν σκοπό παρεμφερή και παραπλήσιο.

Μικρά παιδιά σ’ αυτή τη σκούνα του ντα Γκάμα
του »έγια μόλα» διδασκόμαστε ωδική,
μα έχει ο βίος συμφορών μεγάλη γκάμα
να διαψεύσει ό,τι η νιότη προσδοκεί
και την ψευδαίσθηση ότι ο καιρός γιατρεύει.
-Ποιος να ‘χει μείνει καθαρός για να πιστεύει;

»Κοίτα στης δύσης το αντιφέγγισμα» θα σού ‘πα,
εκεί που σμίγουν η ψυχή κι ο ωκεανός,
μα ο τυφώνας που μάς έφερε την κούπα
φαντάζει τώρα θλιβερός και μακρινός,
και όσο επίμονα στο πέλαγος κι αν είδα
δεν ανασταίνω την χαμένη Ατλαντίδα.

Ούτε τα σήματα καπνού στα αέναα μάκρη,
ούτε χτυπήματα στον κώδικα του Μορς
νικούν τη θάλασσα, τον χρόνο και το δάκρυ.
Σαν βασιλέψουν η οδύνη κι ο χαμός
δεν ανιχνεύεται μια σύνδεση κομμένη
-κι ο Σαλαζάρ σε μια γωνιά θα περιμένει!

Κι έτσι αιώνια προς τη δύση θα τσουλάμε,
με της νυχτιάς την λαοπλάνο μετρική
να ανιχνεύει εστίες στα λόγια που μιλάμε
και γύρω μόνο γερασμένοι ναυτικοί
θ’ αναζητούν ποιος υποδύεται το Βρούτο
-όσοι επιζήσουν, δηλαδή, απ’ το σκορβούτο-.

Μικρό το βήμα -και ελάχιστο για μένα-
κι ο Νέος Κόσμος τραγικά λεμφατικός.
Πριν καν καρφώσω τη σημαία, έχω γραμμένα
μεγάλα λόγια, μα ο καημός σπαρακτικός
σαν υπονόμευση στο σάλπισμα της νίκης:
»Ούτε σε τούτες τις γραμμές δεν μού ανήκεις…»

Read Full Post »

μονακό
(Τη στιγμή που το ποίημα αυτό ολοκληρώνεται, ο παγκόσμιος πρωταθλητής
Μίκαελ Σουμάχερ δεν έχει ξυπνήσει από το κώμα)

 

»Εμείς που τρέχαμε, τα γέλια
στο ράλι – τώρα των δακρύων…» – Κ . Τριπολίτης

 

Νοσταλγώ τον πιο γρήγορο γύρο
σε μια πίστα δαιμόνια αργή.
Πότε θα ‘ρθει η στιγμή -που αργεί-
στο πλευρό σου να γείρω;

 

Της Φερράρι καλπάζοντας τ’ άτι
μυστικούς σκοπευτές προσπερνά,
να γεμίσει με φως τα στερνά
θρυλικού στρατηλάτη.

 

Μεριμνούν στα μπαλκόνια κοκότες
με σαμπάνιες και κιάλια ντεκόρ,
να γραφτούν σ’ ένα ακόμα ρεκόρ
οι χαρές μας οι πρώτες.

 

Στη στροφή των λεόντων -Ή Πύλη;
Ίδια μοιάζει κι η Ευρώπη θαρρώ!-
για ένα μόνο λεπτό καθαρό
ζωντανεύουν οι εμφύλιοι.

 

Κι αν εδώ δεν θυμίζει Ντακάρ, λό-
γω ανέμων και στυλ ροκοκό
τό παν άλλοι δειλά Μονακό,
πες το εσυ Μόντε Κάρλο…

 

Κι όμως, ξέρω το βάθρο τι δίνει,
κι ας τό έχουμε αγγίξει απλώς!
Θα ‘ναι απρόσιτος πρώτιστα αχός
ομοιάζοντας δίνη

 

και θα βγουν οι πληγές κι η ανία
σ’ έναν ύμνο μακράς σιωπής,
μα δεν θα ‘σαι εκεί πέρα να πεις:
»σ’ αγαπώ, Γερμανία»…

 

 

 

Read Full Post »