Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2014

ναρκισσος

Προτελευταίος σταθμός του ταξιδιού μας, περιμένοντας φυσικά και τη συμμετοχή-έκπληξη της τελευταίας στιγμής.

Τι χάσκει ανάμεσα στο στέμμα του Πατέρα
και στα λιοντάρια που δεν ξέρουνε Χριστό;
Ποια να ‘ναι η μέση οδός -και πώς χωρά εδώ πέρα
σε έναν βίο λυγερό κι εφαρμοστό;
 *********************************************************************
Στο Καπιτώλιο οι χήνες ηρεμήσαν
και δεν σημαίνουν πια καμιά καταστροφή,
μα, ζαρωμένες στη γωνιά, ποιουν την νύσσαν
κι αναμασούν τις κριτικές για την »Στροφή».
 *********************************************************************
Πετώ το νόμισμα στις λάσπες της Ντι Τρέβι,
ενώ ακατάπαυστα τα χρόνια μου κεντώ
σ’ αγώνα γκρι που τις ευήλιες μέρες κλέβει
και σιγοφθείρει τις ψυχές μας στο μουντό.
 *********************************************************************
Γι’ αυτά τα οράματα δεν πέθανε ο Ρωμύλος,
να βλέπει ως άγαλμα τη δύση της φωνής
κι, ενώ ξημέρωσαν η Αλόνησος κι η Μήλος,
εδώ μονίμως τις γραμμές ν’ ανακινείς.
 *********************************************************************
Η γη δεν όρισε ποιος θα τήν κατοικήσει
και ποιον θα εκλέξουν της Συγκλήτου στρατηγό,
Έχει βιαστεί να δει το τέλος της η κτίση
-κι αναρωτιέται γιατί τόσα χρόνια αργώ…
 *********************************************************************
Σ’ αυτόν τον τόπο των ειδώλων του Ναρκίσσου
μού στροβιλίζουν το μυαλό με dual-screen
και φέρω πάντοτε, εκτός της άρνησής σου,
τις εντυπώσεις που ‘χω φτιάξει από πριν.
 *********************************************************************
Μα θ’ ανατρέψω του χειμώνα την απόχη
σ’ ένα μποντζόρνο ανοιξιάτικης πνοής.
-Και τι ‘ναι οι ψεύτικες ελπίδες μας, αν όχι
πηγή της μόνης ακερμάτιστης ζωής;
Advertisements

Read Full Post »

μυστικος γαμος

 

Φτάνουμε σιγά-σιγά στην τελική ευθεία του »Περιπάτου στην Ευρώπη», ενός συνεκτικού κύκλου που μέ απασχόλησε ιδιαίτερα τη χρονιά που πέρασε, μια μεταβατική χρονιά, όπως άλλωστε υπήρξε και η περίοδος του περάσματος από τον έμμετρο στίχο στον ελεύθερο και της απώλειας του ουράνιου οράματος, απ’ την οποία παίρνει αφορμή η όλη σειρά. Εντελώς τυχαία βλέπω ότι σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο Κώστας Καρυωτάκης. Δεν προγραμματίζω τις αναρτήσεις, οπότε είναι συμπτωματικό, αλλά αυτή η ζωή θυμίζει φάρσα ώρες-ώρες (Ε, Σοφία, τι θα ‘λεγε εδώ ο Ηλίας Λάγιος, που θα γιόρταζε χθες αν δεν είχε αυτοκτονήσει κι αυτός; ) Η εικονογράφηση ανήκει ξανά στη Δανάη https://www.facebook.com/pages/Danaive-art/165931576930712?fref=ts  , που εκ των πραγμάτων με τη συμβολή της αποτελεί τμήμα της όλης σειράς και τήν ευχαριστώ πολύ.

Ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Χριστός κι αυτή με τ’ όνειρό κλειστό
η θεά που λένε Κάλι
δεν θα προσέξουν πώς πονώ και πώς παλεύω ν’ ακουστώ
σαν μέσα από τσουκάλι.

Βασίλεψαν οι προσευχές στης ζήσης τα μπαλώματα
και σ’ άκαιρες προσκλήσεις
κι ελπίζω μόνο να φανείς πριν φύγω στ’ Άγια δώματα
την πόρτα να μού κλείσεις.

Μια μέρα θεοσκότεινη που θα ονομάσουμε Λαμπρή
θα ‘ρθούν τα φορτηγά μου,
να στοιβαχτούν τα στέφανα κι όλοι οι επίδοξοι γαμπροί
του μυστικού μου γάμου.

Κουφέτα είναι τα μάτια της και τούλι το κεφάλι της
στο κύμα σαν κοιμάται
και χρόνους απροσάρμοστους μια τραγωδίας άλυτης
αιώνια θα θυμάται.

Η ύβρις μας προκάλεσε το φθόνο και τη νέμεσι,
μα δεν χαράζει η τίσις.
Πατρίδα μου, υπεράριθμη και χαρολάγνα, τρέμε εσύ:
σκονίζονται οι αιτήσεις…

Οι αγγέλοι με τα τάγματα κι ο Άγιος ο δρακοφονιάς
δεν ξέρω πού πηγαίναν,
γιατί -ψυχοπαλεύοντας- όλες οι ελπίδες μιας γενιάς
μάς πέθαναν στη γέννα!

 

Read Full Post »

φωτ

Η αγάπη θα ‘ρχεται· σαν όνειρο θα μοιάζει
και σαν τα πρώτα μας τραγούδια θα ηχεί.
Θ’ αργοσαλεύει των λαών την ιαχή,
της κάθε άνοιξης θα τίθεται γρανάζι.

Στο παραπέτασμα με βάλσαμο κι αλόη
το μέσα παίρνει της ψυχής μας και φορεί
για να παγώσει -όσο, βέβαια, μπορεί-
των αστρονόμων τ’ ασταμάτητο ρολόι.

Με υπεράνθρωπο το πρόσωπο, δαμάζει
νομενκλατούρες που στερούνε τη χαρά,
το τέλος σπάει της Ιστορίας και προχωρά
προς ένα μέλλον που το μέτρο θα ονομάζει.

Κι ας τήν φοβήθηκες· και πάλι θα τήν νιώσεις,
με μια μαγεία που προσφεύγει στο ρετρώ,
να τιμωρήσει όσους ξύνουν το βιτρό
κι αυτούς που λένε τ’ άστρα χημικές ενώσεις.

Στην Πράγα παίζει φιλικό η Γκραν Κανάρια
και μοιάζει στάλα Ατλαντίδας στον χιονιά,
διαπερνώντας την λειψή Πρωτοχρονιά
που κρυφοκοίταξε στα κόκκινα φανάρια.

Απ’ την Τουρκία ως την γέρικη Αλβιώνα
το γκρίζο φόντο της Ευρώπης ζει ξανά
και τήν κοιτάζεις σαν ροκάνα να γυρνά
σ’ ένα ρεφραίν που στροβιλίζει τον αιώνα

και σ’ ένα όραμα που αντίθετα συνέχει,
αναδιατάσσοντας τις λέξεις στο μενού.
Με χάρη βούτηξε – μα έχε κατά νου
στους άλλους παν αυτά, γιατί για μας δεν έχει…

 

Read Full Post »