Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2014

κιρα ναιτλι

»κι αφού το ξερες που κάτω απ’ τις μαρκίζες
θα σάπιζεν ο Αύγουστος» – Ε. Κακναβάτος

Δέσαν οι άνεμοι τον στόλο στην Αυλίδα
κι ως επίφαση ζωής περνά ο καιρός,
με συνένοχο στο πέρασμα μια Αγγλίδα
προσαξωνικών φιλιών -κι εν κατακλείδα
πότε ο κόσμος συστηνόταν καθαρός;-

Και το μάντη με φρουρά να ‘χεις συλλάβει,
πάντα ο χρόνος μεριμνά κι ο χαλασμός:
τις μεγάλες πολιτείες χτίζουν σκλάβοι
και βαθιά σου πια θα τό ‘χεις καταλάβει
πως εντέλει πέφτει μέσα ο χρησμός.

Βλέπει ο ναύτης, κρεμασμένος στο κατάρτι,
πολιτείες της εγγύς ανατολής
να εδραιώνουνε τη θέση τους στο χάρτη
με νοθείες -τη φωνή μου αν θέλεις πάρ’ τη,
που νομίζεις πως νικάς άμα απειλείς-

Στο μεταίχμιο Ευρώπης και Ασίας
τις ευχές μας τακιμιάσαν με τα »ου»
κι ο πιστός μας εθεάθη Τειρεσίας
σε ταρίχευση εν ώρα υπηρεσίας
να ευλογείται μες στο σπίτι του λαού.

Μες στα σκότη η μορφή σου ήρθε, Κίρα,
μα σέ γδύσαμε ανόρεχτα κι οκνά.
Ήσουν σβώλος μες στα χέρια χρυσοθήρα
κι οι λαγώνες μας θυμίζαν ζωντοχήρα
που ψαρεύει στην απόχη της τεκνά.

Είναι κρίμα που ξεβάφεις και ξεπέφτεις
μαραμένη -κι όμως φτιάχτηκες ν’ ανθείς!-,
με τις δύσεις να σ’ ακούει ο καθρέφτης:
»δεν υπάρχει νομοτέλεια» και σαν πέφτεις
Μυρμιδόνες να μετράς να κοιμηθείς.

Τώρα ψέγεις γερασμένη στην αλέα
προτιμώντες το δυάρι απ’ το Χ,
μ’ έναν άθικτο κι αγύμναστο Αχιλλέα
που δεν ξέρει ποια δεν έγινε μηλέα
και γιατί η ζωή δεν έχει συνοχή…

Read Full Post »

κάστρο

Ο εκλεκτός Ααρών Μνησιβιάδης κλείνει στις 9 Οκτωβρίου τα 30 του χρόνια! Είπαμε με τη Σοφία Κολοτούρου να τού ετοιμάσουμε μια έκπληξη και να τού κάνουμε δώρο τον πύργο της φωτογραφίας. Επειδή, όμως, οι αντικειμενικές συνθήκες δεν μάς τό επιτρέπουν, προς το παρόν ας αρκεστούμε σε δύο ποιήματα προς τιμήν του. Χρόνια πολλά, θεσπέσιε ευπατρίδα! 

ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ, ΒΕΡΕΝΙΚΗ, ΒΕΑΤΡΙΚΗ – Σοφία Κολοτούρου

Τριάντα χρόνια, οι πύλες της Βασίλισσας
τα βράδια προσκυνούν τον φεουδάρχη –
το μέλος το αναπόσπαστο της Τρίλιζας
που απ’ την αρχή δεχτήκαμε πως άρχει.
Γεννήθηκε, από βρέφος μες την κούνια του
με τη χρυσή της ποίησης τη σφραγίδα.
Παράξενα τα γούστα και τα χούγια του:
Η γλώσσα, η θρησκεία κι η πατρίδα.

Οι φίλοι του τον φρίττουν μ’ ασυνέχειες
κι αριστερόστροφες γραφές και θεωρήσεις –
αλλά του στέκονται, μ’ απόψεις αλληλέγγυες
στου τέλειου στίχου τις νοερές αναζητήσεις.
Φαντάσματα μοντέρνα τον κυνήγησαν
περνώντας τα καλώδια, την οθόνη.
Στης Βιλελμίνης τα ίχνη τον οδήγησαν
που πάντοτε είν’ αλλού – και πάντα μόνη.

Τριάντα χρόνια, τ’ άγνωστα βασίλεια
ανεύρετα, απροσπέλαστα είν’ ακόμη
και μοιάζουν με τραγούδια σε βινύλια
της Βερενίκης που υμνήσανε την κόμη.
Με τον Σταυρό των Ιπποτών του τάγματος,
μ’ όρκους φιλίας δεθήκαμε για πάντα –
κι ο Μαιτρ, της Βεατρίκης ο μονάκριβος,
εννιά του Οκτώβρη γίνεται τριάντα.

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ – Θάνος Γιαννούδης

»μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο
και σε λένε Άθω» – Οδ. Ελύτης

Πλησίασες προς τ’ άπειρο για μια στιγμή μονάχα,
προτού η ορμή στα σύννεφα σέ κάνει να ριχτείς
και σκέφτομαι: είναι στίγματα μιας άλλης πλάσης τάχα
τα δάκρυα της βροχής;

Βουτούσες επιλεκτικά στη μνήμη του λαού σου
που απ’ τις βουτιές των πέναλτι κοντεύει να πνιγεί.
-στ’ απόνερα του έρωτα και των λυμάτων λούσου,
σαν κρυσταλλοπηγή-

Κι αυτές τις μέρες που ο στρατός ξαναπερνά τον Έβρο
ζητάς στ’ αποδυτήρια με πείσμα το γιατρό,
να βγάλει το μηχάνημα προτού χτυπήσει νεύρο
ή πόνο πιο ρετρό.

Γιατί δεν ήρθε η άνοιξη δεν φτάνουν κι αν ρωτήσεις
ούτε διπλά σπανιόλικα ερωτηματικά
και σταδιακά ν’ αυξάνονται κοιτάς τις απαιτήσεις
ομάδας που νικά.

Θα πεις: »Φωτιά στα δάκρυα κι οι πόνοι μας νισάφι!»
σαν σκάουτερ που στα τοπικά γυρεύει σέντερ-φορ,
προσφέροντας στα πόδια του συμβόλαιο-χρυσάφι
με όλα τα κομφόρ.

Μα το ταλέντο θα ορκιστεί στην Πίνδο και στον Άθω,
αρνούμενο τα θαύματα και τη μεταγραφή
-Σε ποιο απ’ τα συστήματα που υπέκλεψα να μάθω
τη θλίψη να εγγραφεί;-

Σε μια κατεστραμμένη ακτή η μέρα θα τελειώσει,
μη φέρνοντας τα τρόπαια που είχε υποσχεθεί
κι αφήνοντας το όραμα σιγά-σιγά να λιώσει
σε ξόρκια νηπενθή.

Τα τάματα στην εκκλησιά σκουριάσανε τον Άγιο
και στράφηκε προς τις πηγές που ελέγχουν τα βουντού
-από τον Μεσοπόλεμο κι ως τον Ηλία Λάγιο
τα κάγκελα παντού.

Μα, αν άλλαζε τον κόσμο μας μια ακόμη αυτοκτονία,
θα ήμασταν αυτόχειρες αντί για Κολοσσοί.
Η μόνη μας επιλογή να φτιάξουμε πηνεία
σε κόσμο που νοσεί

με τ’ όνειρο της ζωγραφιάς, τη λάμψη την αδρή της
και τ’ άγιο φως που σ’ έφερε αγέρωχο ως εκεί,
να χαιρετάς ως βασιλιάς, με τη Ρεάλ Μαδρίτης
στη Β’ Εθνική…

Read Full Post »