Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2015

ευρώπη
(γράμμα κοσμοναύτη προς την αγαπημένη του
που βρέθηκε πάνω του κατά την αυτοκτονία του)

Στ’ αστέρια πάλι τα όνειρά μου τάζω
μ’ ελπίδα να μην πέσουν καταγής
κι εσένα από το τζάμι μας κοιτάζω
σε μια γωνιά στην άκρη αυτής της Γης
που χρόνια και καιρούς για πάντα αλλάζει
μα από την ίδια μάνα μας θηλάζει.

Να τό ‘ξερε ο Χριστός στην Ιουδαία
πως σήμερα το σκάφος τόν τιμά,
ελπίζοντας ακόμα στην ιδέα
πως τα όνειρά μας ζουν παντοτινά;
-ανάγκα, ζωγραφίζεις ηλιαχτίδα,
δεν βγαίνεις στο κενό χωρίς ελπίδα.

Χριστούγεννα ξανά! Σκοτάδι τέλος
-χωρίς βεβαίως φως ανατολής-
κι η τόση δα καρδούλα με το βέλος
που μού ‘ραψες στο γείσο της στολής
τον πόθο μου θυμίζει τον μεγάλο:
τη βέρα που στο χέρι σου θα βάλω.

Το σπίτι της αγάπης μας το ευήλιο,
του πρώτου μας παιδιού η προσμονή…
»Θα ζήσουμε, θ’ αντέξουμε, βρε Μπίλιω,
όσο βαθιά ο χρόνος κι αν πονεί!»
-με λάσπη, με βροχή, με κυκεώνα,
περάσαμε και τούτο τον αιώνα.

Και πάντοτε τα σκάφη ταξιδεύουν
μ’ ελπίδες και κραυγές στη νιοστή.
Προς ποια μεριά του χάρτη μας οδεύουν;
-αν είναι και οι χάρτες μας σωστοί-
Ποτέ μας δεν εφτιάξαμε κανάλι,
η μια γενιά παλεύει με την άλλη!

Τ’ ολόγραμμα τα κάλαντα μάς ψάλλει
κι οι ναύτες το τραγούδι αρχινούν.
Αρνήθηκαν τη μοίρα τους, μα πάλι
στο τέλος μένουν όσα μάς πονούν
κι αμίλητοι βαδίζουμε το δρόμο,
δυο-τρεις ορθοί κι οι υπόλοιποι με τρόμο.

Μην εύχεσαι, λοιπόν, σ’ Άγιο-Βασίλη,
τα γράμματα θα μείνουν στο κουτί.
Τόν σκότωσαν μια νύχτα στη Βαστίλλη
και ζήταγε να μάθει το γιατί.
Στη σύγχρονη ζωή μας του παρία
θα μείνουμ’ όλοι με την απορία.

Υπάρχουμε μονάχα για ν’ αλλάζει
τις όψεις το σκοτάδι διαρκώς.
Χανόμαστε και -μέσα στο χαλάζι-
της άνοιξης δεν άνθισε καρπός.
Αλίμονο σ’ όποιον παλεύει, δίχως
να μείνει απ’ την κραυγή του ένας ήχος!

Μα ξέρω ότι πιο πέρα από το χρόνο
το αιώνιο τραγούδι αρχινά·
κομήτες και λαοί κρατούν το θρόνο,
ελπίδες ανασαίνοντας ξανά.
Τρομάζουν οι εξωγήινοι -κι οι δράκοι
θα σβήνουνε στο πρώτο βοριαδάκι.

Σ’ αγάπησα και θα σέ συναντήσω
στον άπειρον αστρόκοσμο ψηλά,
θα γείρεις το κεφάλι σου στο γείσο,
καθώς γλυκό το δάκρυ θα κυλά.
Ηχούν καμπάνες, το σπιτάκι αχνίζει
και -κοίτα!- στο σκοτάδι μας χιονίζει…

Advertisements

Read Full Post »