Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Περίπατος στην Ευρώπη’ Category

tram

»…χιόνια η μια και χιόνια η άλλη» – Γ. Κακουλίδης **********************************************************************
Μάς γράψαν ν’ αποφεύγουμε την πόλη των τυφλών,
γιατί, στις βαρυχειμωνιές, θα πνίγεται στο χιόνι,
θα καίει σφαχτάρι βοδινό σε σχάρα από τεφλόν
και με μαντήλα τα μαλλιά και την ψυχή θα ισιώνει.
Μα, ανέγγιχτοι από τις φωνές απόμακρου κοινού,
βουτήξαμε στην πόλη αυτή που ορίζει το Σουλτάνο,
στη λησμοσύνη ρίχνοντας την άρνηση του νου
που επιδιώκω με γραμμές και ρίμες να λειάνω. ****************************
Παυσίλυπη εγκατάσταση σε πνεύμα θολωτό
που σμίλεψαν τα χερουβείμ και η του Θεού Σοφία
-κι ας καταλήγω στων φτωχών τις στράτες να ρωτώ
ποιος να ‘ναι ο κύριος αίτιος που ξύπνησε η Μαφία-
Για την ελεύθερη ψυχή που μπήκε στο κουτί
ευθύνονται η απάθεια κι η μοιρασιά εν μέρει
και μόνο φιόγκο βολικό τής ψάχνω, ασορτί,
όχι στης νύχτας τις στοές, μα μέρα μεσημέρι. *****************************
Φοβάμαι αυτά τα χώματα δεν είναι πια Ελλάς,
είν’ ένα αστείο φράγκικο που επίτηδες πικραίνω,
καθώς σέ βλέπω κάλυκες μπαρούτι να φιλάς
γυρνώντας τα Βαλκάνια στο χιονισμένο τρένο.
Βασανισμένοι φύλακες κραυγάζαν για ηδονή
στο ερυθρό ξημέρωμα που απ’ το χαμάμ γυρνούσα
και του ιμάμη άκουγα να λέει η πνιχτή φωνή:
»Με τι ευκολία τα λόγια σου θα βρούνε νέα Μούσα!» ***********************
Οι δύσεις θά ‘ρθουν άτεγκτες χωρίς αναστολές,
να δικαιώσουν το ρητό που λέει για ραμαζάνι.
Ηπείρους και πρωτεύουσες μαρτύρησα πολλές
για άτομο αταξίδευτο, μα όχι τη Λωζάνη.
Πατριάρχισσα, που μ’ έσπειρες σε βίο ολιγαρκή,
με τις κρυφές των λόγων μου λεπίδες σέ τυλίγω.
Δεν ξεπετρώνει ο βασιλιάς, μα εμένα μού αρκεί
που ο άνθρωπος κι ο ποιητής ταυτίζονται για λίγο…

 

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

ναρκισσος

Προτελευταίος σταθμός του ταξιδιού μας, περιμένοντας φυσικά και τη συμμετοχή-έκπληξη της τελευταίας στιγμής.

Τι χάσκει ανάμεσα στο στέμμα του Πατέρα
και στα λιοντάρια που δεν ξέρουνε Χριστό;
Ποια να ‘ναι η μέση οδός -και πώς χωρά εδώ πέρα
σε έναν βίο λυγερό κι εφαρμοστό;
 *********************************************************************
Στο Καπιτώλιο οι χήνες ηρεμήσαν
και δεν σημαίνουν πια καμιά καταστροφή,
μα, ζαρωμένες στη γωνιά, ποιουν την νύσσαν
κι αναμασούν τις κριτικές για την »Στροφή».
 *********************************************************************
Πετώ το νόμισμα στις λάσπες της Ντι Τρέβι,
ενώ ακατάπαυστα τα χρόνια μου κεντώ
σ’ αγώνα γκρι που τις ευήλιες μέρες κλέβει
και σιγοφθείρει τις ψυχές μας στο μουντό.
 *********************************************************************
Γι’ αυτά τα οράματα δεν πέθανε ο Ρωμύλος,
να βλέπει ως άγαλμα τη δύση της φωνής
κι, ενώ ξημέρωσαν η Αλόνησος κι η Μήλος,
εδώ μονίμως τις γραμμές ν’ ανακινείς.
 *********************************************************************
Η γη δεν όρισε ποιος θα τήν κατοικήσει
και ποιον θα εκλέξουν της Συγκλήτου στρατηγό,
Έχει βιαστεί να δει το τέλος της η κτίση
-κι αναρωτιέται γιατί τόσα χρόνια αργώ…
 *********************************************************************
Σ’ αυτόν τον τόπο των ειδώλων του Ναρκίσσου
μού στροβιλίζουν το μυαλό με dual-screen
και φέρω πάντοτε, εκτός της άρνησής σου,
τις εντυπώσεις που ‘χω φτιάξει από πριν.
 *********************************************************************
Μα θ’ ανατρέψω του χειμώνα την απόχη
σ’ ένα μποντζόρνο ανοιξιάτικης πνοής.
-Και τι ‘ναι οι ψεύτικες ελπίδες μας, αν όχι
πηγή της μόνης ακερμάτιστης ζωής;

Read Full Post »

μυστικος γαμος

 

Φτάνουμε σιγά-σιγά στην τελική ευθεία του »Περιπάτου στην Ευρώπη», ενός συνεκτικού κύκλου που μέ απασχόλησε ιδιαίτερα τη χρονιά που πέρασε, μια μεταβατική χρονιά, όπως άλλωστε υπήρξε και η περίοδος του περάσματος από τον έμμετρο στίχο στον ελεύθερο και της απώλειας του ουράνιου οράματος, απ’ την οποία παίρνει αφορμή η όλη σειρά. Εντελώς τυχαία βλέπω ότι σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο Κώστας Καρυωτάκης. Δεν προγραμματίζω τις αναρτήσεις, οπότε είναι συμπτωματικό, αλλά αυτή η ζωή θυμίζει φάρσα ώρες-ώρες (Ε, Σοφία, τι θα ‘λεγε εδώ ο Ηλίας Λάγιος, που θα γιόρταζε χθες αν δεν είχε αυτοκτονήσει κι αυτός; ) Η εικονογράφηση ανήκει ξανά στη Δανάη https://www.facebook.com/pages/Danaive-art/165931576930712?fref=ts  , που εκ των πραγμάτων με τη συμβολή της αποτελεί τμήμα της όλης σειράς και τήν ευχαριστώ πολύ.

Ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Χριστός κι αυτή με τ’ όνειρό κλειστό
η θεά που λένε Κάλι
δεν θα προσέξουν πώς πονώ και πώς παλεύω ν’ ακουστώ
σαν μέσα από τσουκάλι.

Βασίλεψαν οι προσευχές στης ζήσης τα μπαλώματα
και σ’ άκαιρες προσκλήσεις
κι ελπίζω μόνο να φανείς πριν φύγω στ’ Άγια δώματα
την πόρτα να μού κλείσεις.

Μια μέρα θεοσκότεινη που θα ονομάσουμε Λαμπρή
θα ‘ρθούν τα φορτηγά μου,
να στοιβαχτούν τα στέφανα κι όλοι οι επίδοξοι γαμπροί
του μυστικού μου γάμου.

Κουφέτα είναι τα μάτια της και τούλι το κεφάλι της
στο κύμα σαν κοιμάται
και χρόνους απροσάρμοστους μια τραγωδίας άλυτης
αιώνια θα θυμάται.

Η ύβρις μας προκάλεσε το φθόνο και τη νέμεσι,
μα δεν χαράζει η τίσις.
Πατρίδα μου, υπεράριθμη και χαρολάγνα, τρέμε εσύ:
σκονίζονται οι αιτήσεις…

Οι αγγέλοι με τα τάγματα κι ο Άγιος ο δρακοφονιάς
δεν ξέρω πού πηγαίναν,
γιατί -ψυχοπαλεύοντας- όλες οι ελπίδες μιας γενιάς
μάς πέθαναν στη γέννα!

 

Read Full Post »

φωτ

Η αγάπη θα ‘ρχεται· σαν όνειρο θα μοιάζει
και σαν τα πρώτα μας τραγούδια θα ηχεί.
Θ’ αργοσαλεύει των λαών την ιαχή,
της κάθε άνοιξης θα τίθεται γρανάζι.

Στο παραπέτασμα με βάλσαμο κι αλόη
το μέσα παίρνει της ψυχής μας και φορεί
για να παγώσει -όσο, βέβαια, μπορεί-
των αστρονόμων τ’ ασταμάτητο ρολόι.

Με υπεράνθρωπο το πρόσωπο, δαμάζει
νομενκλατούρες που στερούνε τη χαρά,
το τέλος σπάει της Ιστορίας και προχωρά
προς ένα μέλλον που το μέτρο θα ονομάζει.

Κι ας τήν φοβήθηκες· και πάλι θα τήν νιώσεις,
με μια μαγεία που προσφεύγει στο ρετρώ,
να τιμωρήσει όσους ξύνουν το βιτρό
κι αυτούς που λένε τ’ άστρα χημικές ενώσεις.

Στην Πράγα παίζει φιλικό η Γκραν Κανάρια
και μοιάζει στάλα Ατλαντίδας στον χιονιά,
διαπερνώντας την λειψή Πρωτοχρονιά
που κρυφοκοίταξε στα κόκκινα φανάρια.

Απ’ την Τουρκία ως την γέρικη Αλβιώνα
το γκρίζο φόντο της Ευρώπης ζει ξανά
και τήν κοιτάζεις σαν ροκάνα να γυρνά
σ’ ένα ρεφραίν που στροβιλίζει τον αιώνα

και σ’ ένα όραμα που αντίθετα συνέχει,
αναδιατάσσοντας τις λέξεις στο μενού.
Με χάρη βούτηξε – μα έχε κατά νου
στους άλλους παν αυτά, γιατί για μας δεν έχει…

 

Read Full Post »

κυπρος
»->Σάββατο, 5 Αυγούστου: […] Το κέντρο ανησυχεί από πληροφορίες Αγκύρας για κατάληψη νησιών από Τούρκους. Sargent βεβαιώνει ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει και ότι Τουρκία δεν θα πάρει ανταλλάγματα. […] Φόβος μήπως σκάσουν τίποτε με τα Τάγματα Ασφαλείας. […]
->Δευτέρα, 7 Αυγούστου: Χτές από το πρωί ξέσπασαν τα νέα […] Ο Winston νομίζει ότι οι ζερβικοί είναι άγγελοι με φτερά και οι εαμίτες διάβολοι με ουρά· δε νομίζετε πως κατά βάθος σαν ανθρώπινα όντα είναι ίδιοι;» – Γ. Σεφέρης, »Πολιτικό Ημερολόγιο Α’ »

Μακάριοι οι πεινώντες γι’ ανίσχυρα ψεύδη,
του σκότους και του όξους πιστοί αδελφοί.
Συντρέχουν στο τέλος μιας γης που καθεύδει,
κρατώντας πρωτίστως υγρή την υφή
μ’ ενέσεις και μπότοξ και κεραλοιφή
που εγκρίνουν οι ξένες δυνάμεις στην πύλη,
να δείξουν πως στήνουν με τρόπο σαφή
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη.

Μακάριοι οι διψώντες γι’ αγάπη κι ελπίδα,
αυτοί που -αν και θέλουν- δεν κλαίνε ποτέ.
Ρημάζουν στην άκρη κι αφήνουν κηλίδα,
καλώντας Ελλάδα με δίκτυο ΟΤΕ.
Ιστοί και σημαίες, σκοπέ μου δοτέ,
ανίσχυρου μαύρου τσιγάρου στα χείλη,
στα λόγια σου μπλέκουν, μα τό ‘δα, βροτέ,
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη.

Γεράκια θα ερίζουν στο πτώμα τριγύρω,
αγγέλοι με δάφνες κι αντάρτες μ’ ουρά.
Πληγώσαν τις λέξεις που θέλω να εγείρω,
αρμέγοντας τόνους λουλούδια ανθηρά.
Ωρίμασες βίαια, γλυκιά μου κυρά
που ζήτησα δώρο στον Άγιο Βασίλη,
μα πήρα -με κάπως φαιδρή προφορά-
αμνό το κορμί μου στη νέα Βαστίλλη.

Ω, πρίγκηψ -ή, μάλλον, Μεγάλε Αρμοστή-,
να πεις στη γιαγιά σου χαλούμι να στείλει,
γιατί όπου να ‘ναι θυσιάζουν αστοί
αμνό το κορμί σου στη νέα Βαστίλλη…

Read Full Post »

μαδρίτη

Ρωτάν συχνά η δόξα αν επιζεί,
μα ξέρω ότι πρόσφατα τήν είδα
να εξέρχεται φορώντας κρεμεζί
φουστάνι κι ελαφριά περικνημίδα.

Σαν κόρη του ανατέλλοντος ματιού,
σαν όραμα που ψάλλει »εν τούτω νίκα»,
η αιτία για την πτώση του σπιτιού
και για τ’ απομεινάρια της Γκερνίκα.

Η στάλα εμφυτευμένης ενοχής
σε κόσμο πάντα ανέκφραστο και μαύρο
-λατρεία μου, σαν όλεθρο ηχείς
του ταύρου το πανί γυρεύω νά βρω…

Μα ‘κείνο, σαν παλιός καθεδρικός,
υψώνεται μακριά από την αρένα.
-Τι αξία να ‘χει ο λόγος δωρικός
χωρίς καμιά γωνιά για μακαρένα;-

Και γύρω από το θήραμα, ικανοί,
για το πιο ποταπό και πιο σπουδαίο,
με στόμα που δεν έγινε χωνί,
προσφεύγουμε ξανά στον Ιουδαίο.

Δεν ξέρουμε ποια κόλπα αηθή
προάγει η καινούρια ιερουργία,
μα πρέπει το κακό να χτυπηθεί
με μέτρο και γνωστή τελετουργία.

Μην τρέφετε ελπίδες, δηλαδή,
για αγωνιστές απ’ όλη την Ευρώπη,
μα υψώστε αναμμένο το δαδί
σε Φράνκο, Παλαμά και Κασσιόπη!

(Φτωχοί μου λυρικοί των νέων καιρών,
για σας τα δανεικά και τετριμμένα!
Είστε άτυχοι, Θεοδόση κι Ααρών
που τ’ όνομά της έλαχε σε μένα…)

Read Full Post »

greece

(Γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του εικονιζόμενου πέρυσι το χειμώνα -ή τουλάχιστον αυτή είναι η επίσημη εκδοχή-. Κοιτάζοντας 10 χρόνια πίσω τώρα που ξεκινά ένα καινούριο Μουντιάλ -αφού εκ των πραγμάτων το σόου οφείλει να συνεχιστεί ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει- διαπιστώνει κανείς πόσο έχει αλλάξει η Ελλάδα, το σύστημα αξιών, η νοοτροπία μας αφού έσκασε η φούσκα. Είναι προφανές ότι το -εκτός αγκυλών- εισαγωγικό κείμενο προκρίνει την πολιτική ανάγνωση του ποιήματος, κατά την ολοκλήρωση του οποίου ο δημιουργός αναφώνησε: »Επιτέλους, έγραψα κι ένα καλό πολιτικό ποίημα!», για να καταλήξει να είναι ο μόνος που τό διαβάζει ως τέτοιο -ή τουλάχιστον έτσι τόν συμφέρει να λέει στον εαυτό του)

»Μόνο η φωνή τους, σαν ξεσπάζη
στην τάξη, μες στην Ωδική,
καίει -σαν τρυγόνι που σπαράζει.» – Τ. Άγρας

Σ’ αυτήν που τό πρωτοδιάβασε

Μού λες πως πλέον δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
ποιο ‘ναι το φάντο, ποιο ρεμπέτικο, ποιο τζαζ
κι αν καθορίστηκαν απ’ τις εμμήνους ρήσεις
οι διαλόγοι που κοπήκαν στο μοντάζ.
Ακόμα κι έτσι, τον καημό θα βγάλω γνήσιο
σ’ έναν σκοπό παρεμφερή και παραπλήσιο.

Μικρά παιδιά σ’ αυτή τη σκούνα του ντα Γκάμα
του »έγια μόλα» διδασκόμαστε ωδική,
μα έχει ο βίος συμφορών μεγάλη γκάμα
να διαψεύσει ό,τι η νιότη προσδοκεί
και την ψευδαίσθηση ότι ο καιρός γιατρεύει.
-Ποιος να ‘χει μείνει καθαρός για να πιστεύει;

»Κοίτα στης δύσης το αντιφέγγισμα» θα σού ‘πα,
εκεί που σμίγουν η ψυχή κι ο ωκεανός,
μα ο τυφώνας που μάς έφερε την κούπα
φαντάζει τώρα θλιβερός και μακρινός,
και όσο επίμονα στο πέλαγος κι αν είδα
δεν ανασταίνω την χαμένη Ατλαντίδα.

Ούτε τα σήματα καπνού στα αέναα μάκρη,
ούτε χτυπήματα στον κώδικα του Μορς
νικούν τη θάλασσα, τον χρόνο και το δάκρυ.
Σαν βασιλέψουν η οδύνη κι ο χαμός
δεν ανιχνεύεται μια σύνδεση κομμένη
-κι ο Σαλαζάρ σε μια γωνιά θα περιμένει!

Κι έτσι αιώνια προς τη δύση θα τσουλάμε,
με της νυχτιάς την λαοπλάνο μετρική
να ανιχνεύει εστίες στα λόγια που μιλάμε
και γύρω μόνο γερασμένοι ναυτικοί
θ’ αναζητούν ποιος υποδύεται το Βρούτο
-όσοι επιζήσουν, δηλαδή, απ’ το σκορβούτο-.

Μικρό το βήμα -και ελάχιστο για μένα-
κι ο Νέος Κόσμος τραγικά λεμφατικός.
Πριν καν καρφώσω τη σημαία, έχω γραμμένα
μεγάλα λόγια, μα ο καημός σπαρακτικός
σαν υπονόμευση στο σάλπισμα της νίκης:
»Ούτε σε τούτες τις γραμμές δεν μού ανήκεις…»

Read Full Post »

Older Posts »