Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Sexus’

θεοδοσης

Ένας από τους πάρα πολλούς λόγους που η ποίηση και η συνεκτική αφήγηση στις μέρες μας έχουν πάρει την κατιούσα, είναι κατά την άποψή μου και το γεγονός ότι οι δημιουργοί τοποθετούν τον εαυτό τους στο κέντρο του ατομικά κατασκευασμένου και περίκλειστου σύμπαντός τους, αρνούμενοι να αποδεχτούν κάποιον ομότεχνό τους ως καλύτερο και σπουδαιότερό τους. Έτσι η ποιητική επικοινωνία αποκόπτεται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων μένει ως παιχνίδι μιας κλειστής κάστας που κρατά το brand name χωρίς να είναι σε θέση να τό υποστηρίξει (και στην τελική δεν τήν ενδιαφέρει καν κάτι τέτοιο, αφού είναι σε όλα »νομιμοφανής»). Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από το μηδέν κι ας κάνουμε λόγο γι’ αυτόν που με χαρά ονομάζουμε καλύτερό μας και ηγέτη της δεύτερης γενιάς νεοφορμαλιστών ποιητών, τον Θεοδόση Βολκώφ. Ο -35χρονος φέτος- Θεοδόσης έχει κατορθώσει να φτάσει τη γραφή του κοντά στο επίπεδο του Παλαμά και του Σικελιανού, παρά τις εμφανέστατες δυσκολίες και τους τριγμούς της μετα/υπερ-νεωτερικής μας πραγματικότητας. Δεν είναι όμως κάποιος σοβαροφανής -σαν τη στροφή πχ που πήρε το μπλογκ αυτό από ένα σημείο κι έπειτα- κι έτσι στο έργο του μπορείτε να συναντήσετε και στιγμές χαλάρωσης κι ευθυμίας.

Η τελευταία του συλλογή που εικονίζεται (Sexus, εκδ. Γαβριηλίδης, 2015) δίνει τροφή για σχόλια, ιδιαίτερα ως προς τις ερωτικές επιδόσεις του εκλεκτού των Μουσών… 😉 Να δύο δικά μου:

Volkofius Sexius
Ωσάν το λύκο εραστή ονειρικό,
με τα φιλιά του να σέ στέλνουν στα ουράνια
και να σκιρτά θα κάνει κάθε θηλυκό,
είτε Ανδρομάχη είτ’ Ισμήνη είτε Ράνια.
Στις επιδόσεις του απίστευτα ικανός
-στο πέσιμό του μάς θυμίζει Καραγκούνη-
και μάς συστήθηκε ως νέος Σικελιανός,
με μια εσάνς από ταινία του Γκουσγκούνη.
Λαμπρέ εραστή, αναστενάζεις γειτονιές
στο πέρασμά σου και στη ζήση που μισούμε
κι όσο κεντούν κρυφά την όψη σου οι νιές
»Ας έρθει» εύχονται, »να ξεπαρθενευτούμε!»
Με μια ευχή μόνο το ποίημα μου τυλίγω:
Volkofius sexius, κατούρα έστω και λίγο!

Τουαλέτες άλλων ( α λα μανιέρ ντε Βολκώφ)
Θεέ μου, όχι πάλι, πάλι αυτό-
η φασολάδα, η σαλάτα και το μύδι,
για φρούτο ένα δαμάσκηνο γλυκό
και η κατάληξη εκεί που ξέρεις ήδη.
Οι υπάρξεις στο τραπέζι σαστικές
απ’ τις αναχωρήσεις σου τις εσπευσμένες,
συνθήκες που δεν λες ιδανικές
με τις κουβέντες στην αρχή σταματημένες.
Αφήνει αυτό το χρώμα λασπουριάς
με μυρωδιά προς τη μεριά της αηδίας,
τον ρόλο του Imodium κρατάς
για την υπέρτατη σκηνή της τραγωδίας,
με τις νοικοκυρές τις παστρικές
κηρύττεις πόλεμο με κρότους πανωραίους,
τις επισκέψεις κάνεις ρυπαρές
και τους ανθρώπους σ’ αγορές χαρτιών Εβραίους.
Στον ομφαλό αιμάσσουσας πληγής,
στου καζανιού τον καταρράκτη των σινιάλων,
η μοίρα σου προβάλλει ευειδής-
να χέζεις έχεις κουραστεί τουαλέτες άλλων!

Read Full Post »